ارنست ورنر زیمنس،پدر علم الکترونیک و مخابرات آلمان

 ارنست ورنر  چهارمین فرزند از چهارده فرزند یک خانواده ملاک در کشور آلمان بود. او بعد از تکمیل دبیرستان برای تحصیل به مدرسه نظامی و مهندسی دانشگاه ارتش پراسیان رفت و در فاصله سالهای ۱۸۳۵ تا ۱۸۳۸ میلادی مدرک لیسانس رشته مهندسی برق را دریافت کرد.

بعد از پایان تحصیلاتش او به توسعه تکنولوژی های موجود در آلمان و افزایش قابلیت انها روی اورد و به تدریج نه تنها در آلمان بلکه در تمامی دنیا شناخته شد. در سال ۱۸۴۳ او تلگراف را اختراع کرد که تحولی بزرگ در دنیای آن روزها محسوب می شد و در نتیجه در سال ۱۹۴۷ شرکت زیمنس را راه اندازی کرد که در ابتدا در زمینه توسعه تکنولوژی تلگراف در دنیا فعالیت می کرد.

 اهمیت این تکنولوژی تازه ای که در دنیا معرفی شده بود، سبب شد تا به سرعت در تمامی دنیا مورد استقبال قرار بگیرد. یکی از براداران او این اختراع جدید را در بریتانیا عرضه کرد و برادر دیگرش اقدام به معرفی این تکنولوژی تازه در کشور روسیه کرد و در هر دو کشور با استقبال زیادی روبرو شد.

این خانواده بزرگ به کمک زیمنس جوان آمد و سبب شد تا تکنولوژی تازه ای که اختراع کرده بود در تمامی دنیا شناخته شود و درامد زیادی از این کار نصیب آنها شود. او تا سال ۱۸۹۰  در شرکت زیمنس کار می کرد و در سال ۱۸۹۲  در برلین از دنیا رفت.

 بعد از مرگ او برادرش مدیریت شرکت را بر عهده گرفت و تا سال ۱۹۶۶ هم برادرانش و پسرانشان روسای اصلی  شرکت زیمنس بودند. در واقع این شرکت به یکی از مهمترین دستاوردهای خانواده زیمنس تبدیل شد.

پدرعلم الکترونیک و مخابرات در آلمان

از آنجا که ارنست ورنر زیمنس در توسعه علم الکترونیک کمک بسیار تاثیرگذار بوده است، در تاریخ آلمان از او به عنوان پدر  توسعه مهندسی الکترونیک نام برده می شود. او در سال ۱۸۸۰  اولین  آسانسور الکتریکی را در آلمان ساخت. شرکت زیمنس در دهه ۱۸۸۰ تجهیزاتی را تولید کرد که بعدها در تولید« ایکس ری » به کار گرفته شد.

 در روز ۱۴ دسامبر سال ۱۸۷۷ او توانست اولین اختراع را در آلمان ثبت کند و تا کنون هفت اختراع به نام ارنست زیمنس ثبت شده است که از جمله آنها می توان به خطوط ریلی الکتریکی اشاره کرد.

در قرن بیستم میلادی  شرکت زیمنس بزرگترین شرکت الکتروتکنیکال در دنیا بود و هنوز هم بالغ بر ۶ درصد از سهام این شرکت به خانواده زیمنس اختصاص دارد.

جملات زیادی به ارنست ورنر زیمنس منسوب است که از جمله آنها می توان به مورد زیر اشاره کرد:« هر چه در دنیای علم بیشتر غرق می شویم، در می یابیم که اطلاعات کمتری در اختیار ما است و فرصتهای بیشتری برای استفاده از امکانات این دنیا در دست  ما است.»

او در مورد توسعه علمی در عصر خود این طور بیان کرده است:

«شماری از کارخانه های بزرگ صنعتی در دنیا فعالیت می کنند که مالکیت آنها در اختیار سرمایه داران بزرگ و ثروتمند است. برای اینگه چرخ های این کارخانه ها بچرخد بردگان کاری در این کارخانه ها فعالیت می کنند و در ازای این کار سخت اندک درآمد کسب می کنند که تنها کفاف ابتدایی ترین نیازهای آنها را می دهد.ولی باید در نظر داشت اصلی ترین هدف در عصر علم  این است که فضایی امن برای انسانها فراهم شود و تمامی افرادی که در حوزه ای اشتغال دارند، بتوانند با کسب درآمد کافی به گذران امور به بپردازند.»

او را از اولین افرادی می دانند که در مورد حقوق نیروی کار و ضرورت حمایت از آنها در اقتصاد صحبت کرده است.