همه مواد معدنی در عصر جدید فلزات «رویکردی حیاتی» دارند

گذار به انرژی‌های پاک، توسعه خودروهای برقی، دیجیتالی شدن اقتصاد، رشد هوش مصنوعی و افزایش سرمایه‌گذاری‌های زیرساختی، باعث شده تقاضا برای طیف گسترده‌ای از فلزات و مواد معدنی به‌طور هم‌زمان افزایش یابد؛ از مس و آهن گرفته تا نیکل، آلومینیوم، قلع، روی و حتی مواد معدنی صنعتی که پیش‌تر کمتر مورد توجه سیاست‌گذاران بودند.
مفهوم «Critical Minerals» در سال‌های اخیر بیش از حد محدود و سیاسی شده و معمولاً بر چند عنصر خاص متمرکز است، در حالی که زنجیره تأمین فلزات به‌هم‌پیوسته است و اختلال در تولید یا عرضه هر ماده معدنی می‌تواند کل صنایع پایین‌دستی را تحت تأثیر قرار دهد.
بدون فولاد، مس، آلومینیوم و زغال‌سنگ، حتی توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر، شبکه‌های برق و زیرساخت‌های دیجیتال نیز عملاً غیرممکن خواهد بود. از این منظر، تفکیک مواد معدنی به «حیاتی» و «غیرحیاتی» دیگر با واقعیت‌های صنعتی امروز همخوانی ندارد.
دولت‌ها به‌طور فزاینده‌ای به دنبال امن‌سازی زنجیره تأمین مواد معدنی هستند؛ موضوعی که باعث رشد سیاست‌های حمایتی، یارانه‌های معدنی، محدودیت‌های صادراتی و سرمایه‌گذاری‌های دولتی در بخش معدن شده است.
تمرکز صرف بر مواد معدنی «مد روز» می‌تواند کشورها را از سرمایه‌گذاری در سایر بخش‌های پایه‌ای معدن غافل کند؛ مسأله‌ای که در بلندمدت خود به یک ریسک راهبردی تبدیل خواهد شد.
عصر جدید فلزات، نیازمند نگاه جامع به کل بخش معدن است؛ نگاهی که در آن همه مواد معدنی، از فلزات پایه تا مواد صنعتی، به‌عنوان اجزای حیاتی توسعه اقتصادی و صنعتی در نظر گرفته شوند.
آینده اقتصاد سبز و دیجیتال نه‌تنها به لیتیوم و عناصر نادر خاکی، بلکه به کل اکوسیستم معدنی وابسته است و کشورهایی موفق خواهند بود که سیاست‌گذاری معدنی خود را بر اساس این واقعیت بازتعریف کنند.