در مجموعه تصمیم گیری اقتصادی کشور، آشفتگی فکری غیرعادی به وضوح مشاهده می شود که این آشفتگی فکری به تشدید بحران های اقتصادی کشور انجامیده است. پیامدهای چنین شرایطی به ویژه برای آینده اقتصاد ایران شدیدا خطرناک است. به یکباره بدون برنامه موضوع حذف ارز ترجیحی، سهمیه بندی و بازگشت کوپن و مسائلی از این قبیل مطرح می شود، در صورتی که دولت ابتدا باید یک برنامه ارائه کند که در آن برنامه سیاست های پولی، مالی و تجاری، نرخ ارز و سیاست در تولید و صنعت مشخص شده باشد، تازه اگر هم چنین برنامه ای تهیه شود، آیا شرایط اضطرار ما به خاطر تحریم های ظالمانه آمریکا که با بحران های جدی در زمینه درآمد ارزی رو به رو هستیم، برطرف شده است؟ در این شرایط مجلس برای این که تبعات منفی حذف ارز ترجیحی را نپردازد به قول خودش توپ را به زمین دولت انداخته، در صورتی که مردم مجلس را می شناسند، زیرا به دولت مجوز اجرای این کار را داده است ولو به شرط و شروطها. دولت هم زیرساخت های لازم را ندارد در توان دولت، قدرت انجام این کار نیست؛ دولتی که نمی تواند حتی یک قلم مثل قیمت سیب زمینی در کشور را مدیریت کند چگونه می تواند تبعات حذف ارز ترجیحی را جبران کند؟ این شیوه اداره کشور، بسیار هشداردهنده است و کشور را با امواج جدیدی از ناکارآمدی و آشفتگی رو به کرده است

بخش قابل توجهی از مشکلات صنعت خودروی کشور که پس از صنعت نفت بزرگ‌ترین صنعت در ایران است به سیاست گذاری‌ در این صنعت باز می‌گردد. مشکلات صنعت خودرو چه در تولید، نوآوری و چه در توزیع و قیمت‌گذاری قابل انکار نیست. از آنجایی که قیمت‌ها بر اساس منطق بازار رقابتی و مبتنی بر قانون عرضه و تقاضا تعیین نمی‌شود و قیمت‌گذاری بیشتر دستوری است، همیشه دچار افت و خیزهای غیر منطقی و غیر منتظره می‌شود. در سوی دیگر ماجرا با شهروندانی مواجه هستیم که نه از قیمت خودروها رضایت دارند و نه از کیفیت آن ها. در کنار این نارضایتی، چالش‌هایی مانند ضعف خدمات پس از فروش هم روزبه‌روز به نارضایتی آن ها دامن می‌زند. به منظور بهبود صنعت خودروسازی در کشور لازم است در ابتدا چالش های موجود این صنعت شناسایی و بررسی شوند. با “معمار اصلی صنعت خودرو”، “پدرخوانده”، “مرد در سایه صنعت”، “مدیرخودرویی” رضا ویسه، این مرد لقب دار صنعت خودرو که خود نشان از تاثیرگذاری مهم وی در این صنعت دارد در خصوص مشکلات و راه حل های صنعت پرحاشیه خودرو گفتگویی انجام داده ایم که در ادامه با هم می خوانیم:

من بنیانگذار برند بهروز هستم، اما در تاریخ ۱/۱/۹۰  آن را واگذار کردم.  ما سیاست کاری داریم. اما کار سیاسی نداریم. در واقع ما تابع سیاست زدگی شدیم که تمایلی برای صحبت در این زمینه ندارم. من تابع اجبار جامعه بودم. من در حکم یک مادر واقعی ترجیح دادم بهروز زنده بماند و از این طرف و آن طرف کشیده نشود. الان هم  علت واگذاری بهروز را به دلایلی که خط قرمز هستند و بیانش را به صلاح نمی دانم بهتر است توضیح ندهم. اما ترجیح می دهم تجربه ۶۰ ساله خود را در صنعت غذا در اختیار دیگران بگذارم.