از همان دوران کودکی و نوجوانی برای کارهای سخت ساخته شده بود، دستان و اندام قوی‌اش او را در مسیری قرار داد که میل و علاقه ذاتی و درونی‌اش بود؛ یعنی کار و زندگی با آهن گداخته و ابزارهای بزرگ و سنگین. سنگینی که البته برای او چندان احساس نمی‌شد. ضرباتش به تکه‌های بی روح آهن به ورز دادن گلی برای تبدیل شدن به یک سفالینه ظریف شباهت داشت‌ یا به تعبیر یکی از شاعران به زیبایی برگشتن نان از سفر آتش و تنور. او از همان سن و سال کم در لابه‌لای ضرباتی که به فلزات می‌نواخت، هدف و مسیرش را دریافته بود. او در راهی قرار گرفت که باید قرار می‌گرفت. سرنوشت و اراده‌اش با هم همدست شده بودند تا آرزوهایش را با شتاب زیاد به واقعیت بدل کند. محمدرضا رستمی، از آن دست کارآفرینان و صنعتگرانی است که در شروع کارش سرمایه‌ای نداشت و از ثروت پدری و خانوادگی هم برخوردار نبود. او کارش را از شاگردی کردن در گاراژها و کارگاه‌های صنعتی کوچک آغاز کرد و در ادامه راهش توانست با تکیه بر تلاش، خلاقیت و باور داشتن به خواست خود، در صنعت تریلرسازی نام و آوازه‌ای در ایران و آن سوی مرزها برای خود به‌دست آورد. او موفق شد با راه‌اندازی مجموعه واحدهای تولیدی «مارال صنعت جاوید»، تحولی شگرف را در صنعت تریلرسازی و ساخت ماشین‌های سنگین در ایران به‌وجود آورد؛‌ تحولی که از یک‌سو به اشتغال‌زایی و کارآفرینی و از سوی دیگر به ارتقای کیفیت و استانداردسازی تریلرها در کشور کمک کرد