در پیچ و تاب‌های کوه‌های زاگرس، جایی که بادهای تند خوزستان با آوازهای ایلی بختیاری درهم می‌آمیزد، پدیده‌ای عجیب و غریب در اواخر دهه ۱۳۲۰ شمسی رخ داد: جنبشی به نام “طلوعیان” یا “سروشیان”. این فرقه شبه‌مذهبی، که با شعارهای آسمانی و مناسک رمزآلود، هزاران نفر از عشایر بختیاری، بویراحمدی و لرهای جنوب غربی ایران را به سوی خود کشاند، بیش از یک جریان عرفانی بود؛ ابزاری سیاسی برای خنثی کردن یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای ملی ایران – ملی شدن صنعت نفت

بحث درباره برجام، چه در قالب مناظره بین طرفین موافق و مخالف و چه در قالب جشن نابودی آن یا در شکل سوگواری برای شکست آخرین پروژه بین‌المللی حاکمیت، دیگر موضوع محوری جامعه ایران نیست. توافقی که زمانی کانون منازعات سیاسی و امیدها و ترس‌های اجتماعی بود، اکنون به مرحله‌ای رسیده که نه امکان احیا دارد و نه امکانی برای نابودی بیشتر. تمام شد. اما این اتمام شاید فراهم آورنده فرصتی برای طرح پرسش‌های بنیادی‌تر باشد