بحران امروز صنایع ما، در نگرش و رفتار بخش خصوصی و صاحبان کسب و کار نیز ریشه دارد و یا حداقل می شود گفت بخش خصوصی هم بی تقصیر نیست. ژاپنی ها ضرب المثلی دارند که می گوید« قبل از اینکه به فکر چگونه بردن باشی، باید به فکر چگونه نباختن باشی!». متاسفانه، بسیاری از کسب و کارهای خصوصی ما هنوز به شیوه سنتی عمل می کنند و حاضر به پذیرش اصل تغییر نشده اند.

یک روز همه چیزم را از دست دادم. خانه، ویلا، ماشین همه چیز را که با زحمت به دست آورده بودم. با چشم گریان به خانه آمدم. همه چیز را برای همسرم تعریف کردم. همسرم گفت: «بلند شو از نو شروع می‌کنیم». گفتم: «دیگر نمی‌توانم چون همه چیزم را از دست دادم»، گفت: «امید داری؟» گفتم: «بله»، گفت: «پس می‌توانی». قابلمه‌ای آورد و گفت از همین جا شروع می‌کنیم. سالاد الویه، کشک بادمجان و شله‌زرد می‌پزیم و می‌فروشیم.

من آهنگر بودم و به کاوه آهنگر عشق می ورزیدم. بنابراین اسم شرکتم را «ایران کاوه» گذاشتم و اسم فرزندم را فریدون.