والت ویتمن روستو اقتصاددان نام‌آور آمریکایی در قرن بیستم و البته منفور سوسیالیست‌ها بود. هنگامی‌که جان اف. کندی رئیس‌جمهور ایالات متحد تصمیم به تشویق و کمک به اجرای برنامه‌های اصلاحی در کشورهای متحد با آمریکا در سرتاسر جهان را گرفت – از جمله در ایران که به نخست‌وزیری علی امینی و آغاز اصلاحات ارضی انجامید – روستو یکی از نخستین کارشناسانی بود که توجه کندی را به خود جلب کرد و سمتی را هم در دولت او به دست آورد. او سپس در دولت جانسون به سمت مهم مشاور امنیت ملی رسید. عنوان کتاب بسیار مشهور او به‌اندازۀ کافی گویای تصویری است که از او به‌عنوان یکی از نظریه‌پردازان بلوک غرب در دوران جنگ سرد در ذهن‌ها نقش بسته بود: «مراحل رشد اقتصادی: مانیفستی غیر کمونیستی.»

پس از تجارب وحشتناک جنگ‌های جهانی و کشتار و قتل عام دولت‌های تمامیت‌خواه کمونیستی و فاشیستی در قرن بیستم، تبیین و تحلیل سازوکارهای پیدایش و بقای نظام‌های تمامیت‌خواه مورد توجه پژوهشگران حوزه‌های محتلف علوم انسانی و علوم اجتماعی بوده است. از هانا آرنت و تحلیل او بر «ابتذال شر» تا کارل پوپر و نقد جوامع بسته، از راه بردگی هایک تا ایدئولوژی پژوهانی مثل ارنست نولته، کوشیده‌اند تا ریشه‌های سیاسی، فلسفی و تاریخی این پدیده‌ی شوم قرن بیستم را بکاوند. با این حال، در بسیاری از این تحلیل‌ها، بُعد روان‌شناختی فردی که در دام این سیستم‌ها گرفتار می‌شود، یا مغفول مانده یا به شکلی ناکافی به آن پرداخته شده است