آشتی‌ای که ستون اخلاقی یک برند شد

مهدی محتشم‌راد- سال‌ها بعد، نوه‌ی حاج‌آقای خدیوپور، “دکتر غلامحسین رادمردقدیری”، از این اتفاق به‌عنوان “هویت اخلاقی برند” یاد می‌کرد. نه به‌عنوان خاطره‌ای احساسی، بلکه به‌مثابه یک بنیان فکری.

روزی دو راننده در یک تصادف جزئی به‌شدت با یکدیگر درگیر شده بودند. جمعیتی دورشان ایستاده بود؛ تماشاچی زیاد، مداخله صفر. در همان هیاهو، حاج سیدرضا خدیوپور وارد شد. بدون قضاوت، بدون طرف‌گرفتن. دست هر دو نفر را گرفت و گفت: “هیچ خسارتی ارزش این دعوا را ندارد.”

سپس کاری کرد که فضا را کاملاً تغییر داد؛ خسارت هر دو طرف را خودش پرداخت.

اما اتفاق اصلی بعد از آن افتاد. هر دو راننده پول را نپذیرفتند. احساس کردند این حرکت، معامله نبود؛ پیام بود. دست دادند، اختلاف تمام شد و هرکدام رفتند.

این رفتار، یک اقدام مقطعی نبود. در خانواده تکرار شد، روایت شد و به یک باور تبدیل گردید. باوری که در یک جمله خلاصه می‌شد:”آدمی که خسارت غریبه‌ها را می‌دهد، در کارخانه‌اش هم کالای بی‌روح تولید نمی‌کند.” همین نگاه، سال‌ها بعد مسیر یک صنعت را تغییر داد.

سیدرضا خدیوپور، بنیان‌گذار برند “کلوچه خدیوپور”، پیش از سال ۱۳۵۳ تولید کلوچه را به روش سنتی و با نام “میهن‌خواه” در خیابان امین‌الضرب رشت آغاز کرد. آن روزها کلوچه یک محصول کارگاهی بود؛ وابسته به دست، تجربه و تکرار. اما نگاه خدیوپور فراتر از همان زمان حرکت می‌کرد.

در سال ۱۳۵۳، گروهی از مهندسان ژاپنی به ایران آمدند و اعلام کردند که توان طراحی و ساخت دستگاه‌هایی برای تولید کاملاً مکانیزه کلوچه، بدون دخالت دست، را دارند. شرطشان ساده اما سخت بود: سفارش حداقل ۱۰ دستگاه.

سیدرضا خدیوپور، به‌جای حرکت فردی، سایر تولیدکنندگان گیلان را همراه کرد و این حدنصاب را فراهم ساخت. نتیجه، ورود نخستین دستگاه‌های صنعتی تولید کلوچه به ایران بود؛ دستگاه‌هایی که توسط شرکت “رئون” ژاپن ساخته و ارسال شدند و کلوچه را از یک تولید پراکنده، به یک صنعت منسجم تبدیل کردند.

این تصمیم، صرفاً یک انتخاب تکنولوژیک نبود؛ ادامه‌ی همان منطق اخلاقی بود: رشد اگر جمعی نباشد، ماندگار نیست.

در سال ۱۳۵۷، سیدرضا خدیوپور با مهاجرت به مشهد، تولید کلوچه را با برند “خدیوپور” آغاز کرد. برندی که از همان ابتدا، کیفیت را نه به‌عنوان مزیت رقابتی، بلکه به‌عنوان تعهد اخلاقی تعریف می‌کرد.

امروز، پس از نزدیک به نیم قرن تجربه‌ی مستمر، خدیوپور به‌عنوان یکی از پیشگامان تولید صنعتی کلوچه شناخته می‌شود. تمرکز این برند بر تولید کلوچه‌های گردویی و نارگیلی، تنها انتخاب محصول نیست؛ ادامه‌ی همان نگاه دقیق و مسئولانه‌ای است که از ابتدا در DNA برند وجود داشت.

امروزه تولید محصولات خدیوپور بر عهده‌ی شرکت “زرین‌پسند یکتا زمرد” به مدیریت سیدعباس خدیوپور، فرزند مؤسس، است.

همچنین شرکت “عقاب قهوه‌ای آریا” به مدیریت برادران خدیوپور، نوادگان مؤسس، مسئولیت فروش و توزیع محصولات را بر عهده دارد. این شرکت با بهره‌گیری از شبکه توزیع مویرگی و نمایندگان فعال در سراسر کشور، نمایندگی انحصاری محصولات خدیوپور و چند برند معتبر غذایی دیگر را در اختیار دارد.

اما آنچه این ساختار را زنده نگه داشته، نه چارت سازمانی است و نه آمار فروش؛ بلکه همان باوری است که روزی در یک خیابان شکل گرفت.

و نتیجه نهایی اینکه …خدیوپور فقط یک نام تجاری نیست. یک فرهنگ است. فرهنگی که از رفتار یک انسان آغاز شد، در خانواده تثبیت شد و در صنعت معنا پیدا کرد.

برندی که پیش از آنکه درباره اخلاق حرف بزند، آن را زندگی کرد.

و شاید به همین دلیل است که محصولاتش، هنوز هم “بی‌روح” نیستند.