به مناسبت روز دختر: حس پدر بودن با تولد دختر آغاز می شود

✍️ قاسم خرمي

💎 سال اول دبيرستان را در شهرك باخرز درس مي خواندم كه البته الان ديگه شهري است و سري دارد و ساماني.

در كلِ منطقه باخرز يك دبيرستان وجود داشت براي همه رشته ها و همه بچه ها از هر صنفي و طبقه اي و يا ايل و طايفه اي.

💎 مي دانيد كه دانش آموزان در اين سنين، عموما درگير كَل كَل كردن با همديگر و نازيدن به داشته ها و حتي پُز دادن به نداشته ها و خلاصه اين قبيل مباحث هستند. روزي در حين همين مباحث، فرزند يكي از خانواده هاي سرشناس و از خوانين و زمينداران مشهور باخرز، بعد از شمردن همه اين افتخارات خانوادگي، دست آخر رو كرد به بقيه و گفت : « خدا را شكر كه كل خانواده ما نرينه هستند »!

💎 اگر چه، در درون خانواده او، حداقل مادرش در شمول نرينه ها قرار نمي گرفت اما مي خواست بگويد كه چهارتا برادر و يا در واقع چهارتا پسر و همگي از جنس مذكر هستند. به هرحال، افتخارش اين بود كه مادر او دختر و جنس مؤنثي نزائيده كه حالا كسي بخواهد به خواهرش چپ نگاه كند و اسباب نگراني باشد و الان فقط اوست كه لابد مي تواند بدون نگراني، به هرجا كه بخواهد، نگاه كند!

💎 اين خاطره را به خاطر سرزنش آن نوجوان كم سن و سال نقل نمي كنم. بلكه نقد نوعِ فضايي است كه من و ما در آن بزرگ شده ايم. واقعيتش را بخواهيد فرهنگ و ذهنيت حاكم بر اغلب مردم باخرز و همچنين جام و تايباد و صالح آباد و محمودآباد و غيره… تقريبا همين بود و شايد با كمي اغماض بشود آنرا به كل جامعه سنتي آنروز ايران نيز تعميم داد. حرف آن دانش آموز جوان كه تازه از طبقات ممتاز آن منطقه هم به حساب مي آمد، شكل آشكار شده نگرش ها و تمايلات پنهان در درون لايه هاي اجتماعي بود.

💎 با اينكه هركدام ما، يك يا چند خواهر داشتم و در درون خانواده از محبت و عواطف آنها بهره مي برديم اما، با وجود اين، آنها بخش پنهان زندگي ما محسوب مي شدند كه اگر كسي به هر دليلي اسمي از آنها مي برد، رگ غيرتمان وَرم مي كرد و صورتما ن تا بناگوش سرخ مي شد. در حقيقت با كسي شوخي ناموسي نداشتيم.

💎 اگر خواهر به لحاظ سني از ما بزرگتر بود، يكي از كابوس هاي بزرگ ما، زماني بود كه براي آنها خواستگار مي آمد. حالا اگر اين خواستگار آشنا بود و يا خبرش در ميان هم سن و سالهاي ما مي پيچيد، پريشاني روحي و رواني ما، دو چندان می شد. الان پسران با افتخار كارت هاي عروسي خواهرانشان را براي دوستان و بستگان ارسال مي كنند اما نسل ما با مراسم عروسي خواهر، خيلي راحت نبوديم.

💎 اين موضوع تا آنجا كه به تعصب ما نسبت به حريم خانواده مربوط بود، ايرادي نداشت اما وقتي تبديل به مانعي براي تحصیل و حضور و مشاركت اجتماعي زنان مي شد، شوربختانه هزاران هنر و استعداد علمي، آموزشي و هنري دخترانه و خواهرانه و مادرانه را زير خروارها خاك و غبار تعصب و غيرت اضافي ، زنده به گور مي كرد؛ همانطور كه چنين هم كرد !

💎 بگذريم! سالها گذشت و من به تهران آمدم و ازدواج كردم و دومين فرزند من دختر شد. من قبل از تولد او، پدر بودم اما اعتراف مي كنم كه تا آن روز، حس پدري در من پا نگرفته بود. درست يا غلط، من همچنان بر اين باورم كه حس پدري و مسئوليت پذيري اصلا با تولد دختر آغاز مي شود و ادامه مي يابد.

💎 حتي فراتر از آن، احساس مي كنم با حضور دختر است که عطر متانتی بر فضای خانه حکمفرما می شود. اخيرا هم كه تحقيقات نشان داده است آندسته فرزندان پسري كه در خانه خواهر داشته اند، در بزرگسالي از آداب و عفت كلام بيشتري برخوردار خواهند شد.

💎 از بازگشت به عقب خوشم نمي آيد اما دوست دارم زندگي دوباره از همان جايي شروع شود كه خواهران من به دنيا آمده اند. پديده عجيبي است خواهر. احساس مي كنم كه نسل ما برادرها، يك دلِ سير محبت و قدرداني و فدایت شوم به آنان بدهكاريم.

💎 اگر دختر نداريد با خواهرانتان مهربان باشيد و اگر خواهر نداريد، پيش پاي مادران سجده كنيد. قبل از آنكه دير شود. و البته مي دانيد كه همسر شما هم ، روزي دختر دردانه پدری و خواهر مهربان برادرانی بوده است.

💠 روز دختر را تبریک می گویم به دخترم ستايش و همه دختران ایران 🌸🍃🌸

🔷 رنگین کمانی از نخ باران تنیده ام
🔷 تا تاب هفت رنگ، ببندم برای تو

🔷 چیزی عزیزتر زتمام دلم نبود
🔷 ای پاره دلم، که بریزم به پای تو

(شعر از قیصر امین پور)