به مناسبت روز دختر: حس پدر بودن با تولد دختر آغاز می شود

✍️ قاسم خرمی

💎 سال اول دبیرستان را در شهرک باخرز درس می خواندم که البته الان دیگه شهری است و سری دارد و سامانی.

در کلِ منطقه باخرز یک دبیرستان وجود داشت برای همه رشته ها و همه بچه ها از هر صنفی و طبقه ای و یا ایل و طایفه ای.

💎 می دانید که دانش آموزان در این سنین، عموما درگیر کَل کَل کردن با همدیگر و نازیدن به داشته ها و حتی پُز دادن به نداشته ها و خلاصه این قبیل مباحث هستند. روزی در حین همین مباحث، فرزند یکی از خانواده های سرشناس و از خوانین و زمینداران مشهور باخرز، بعد از شمردن همه این افتخارات خانوادگی، دست آخر رو کرد به بقیه و گفت : « خدا را شکر که کل خانواده ما نرینه هستند »!

💎 اگر چه، در درون خانواده او، حداقل مادرش در شمول نرینه ها قرار نمی گرفت اما می خواست بگوید که چهارتا برادر و یا در واقع چهارتا پسر و همگی از جنس مذکر هستند. به هرحال، افتخارش این بود که مادر او دختر و جنس مؤنثی نزائیده که حالا کسی بخواهد به خواهرش چپ نگاه کند و اسباب نگرانی باشد و الان فقط اوست که لابد می تواند بدون نگرانی، به هرجا که بخواهد، نگاه کند!

💎 این خاطره را به خاطر سرزنش آن نوجوان کم سن و سال نقل نمی کنم. بلکه نقد نوعِ فضایی است که من و ما در آن بزرگ شده ایم. واقعیتش را بخواهید فرهنگ و ذهنیت حاکم بر اغلب مردم باخرز و همچنین جام و تایباد و صالح آباد و محمودآباد و غیره… تقریبا همین بود و شاید با کمی اغماض بشود آنرا به کل جامعه سنتی آنروز ایران نیز تعمیم داد. حرف آن دانش آموز جوان که تازه از طبقات ممتاز آن منطقه هم به حساب می آمد، شکل آشکار شده نگرش ها و تمایلات پنهان در درون لایه های اجتماعی بود.

💎 با اینکه هرکدام ما، یک یا چند خواهر داشتم و در درون خانواده از محبت و عواطف آنها بهره می بردیم اما، با وجود این، آنها بخش پنهان زندگی ما محسوب می شدند که اگر کسی به هر دلیلی اسمی از آنها می برد، رگ غیرتمان وَرم می کرد و صورتما ن تا بناگوش سرخ می شد. در حقیقت با کسی شوخی ناموسی نداشتیم.

💎 اگر خواهر به لحاظ سنی از ما بزرگتر بود، یکی از کابوس های بزرگ ما، زمانی بود که برای آنها خواستگار می آمد. حالا اگر این خواستگار آشنا بود و یا خبرش در میان هم سن و سالهای ما می پیچید، پریشانی روحی و روانی ما، دو چندان می شد. الان پسران با افتخار کارت های عروسی خواهرانشان را برای دوستان و بستگان ارسال می کنند اما نسل ما با مراسم عروسی خواهر، خیلی راحت نبودیم.

💎 این موضوع تا آنجا که به تعصب ما نسبت به حریم خانواده مربوط بود، ایرادی نداشت اما وقتی تبدیل به مانعی برای تحصیل و حضور و مشارکت اجتماعی زنان می شد، شوربختانه هزاران هنر و استعداد علمی، آموزشی و هنری دخترانه و خواهرانه و مادرانه را زیر خروارها خاک و غبار تعصب و غیرت اضافی ، زنده به گور می کرد؛ همانطور که چنین هم کرد !

💎 بگذریم! سالها گذشت و من به تهران آمدم و ازدواج کردم و دومین فرزند من دختر شد. من قبل از تولد او، پدر بودم اما اعتراف می کنم که تا آن روز، حس پدری در من پا نگرفته بود. درست یا غلط، من همچنان بر این باورم که حس پدری و مسئولیت پذیری اصلا با تولد دختر آغاز می شود و ادامه می یابد.

💎 حتی فراتر از آن، احساس می کنم با حضور دختر است که عطر متانتی بر فضای خانه حکمفرما می شود. اخیرا هم که تحقیقات نشان داده است آندسته فرزندان پسری که در خانه خواهر داشته اند، در بزرگسالی از آداب و عفت کلام بیشتری برخوردار خواهند شد.

💎 از بازگشت به عقب خوشم نمی آید اما دوست دارم زندگی دوباره از همان جایی شروع شود که خواهران من به دنیا آمده اند. پدیده عجیبی است خواهر. احساس می کنم که نسل ما برادرها، یک دلِ سیر محبت و قدردانی و فدایت شوم به آنان بدهکاریم.

💎 اگر دختر ندارید با خواهرانتان مهربان باشید و اگر خواهر ندارید، پیش پای مادران سجده کنید. قبل از آنکه دیر شود. و البته می دانید که همسر شما هم ، روزی دختر دردانه پدری و خواهر مهربان برادرانی بوده است.

💠 روز دختر را تبریک می گویم به دخترم ستایش و همه دختران ایران 🌸🍃🌸

🔷 رنگین کمانی از نخ باران تنیده ام
🔷 تا تاب هفت رنگ، ببندم برای تو

🔷 چیزی عزیزتر زتمام دلم نبود
🔷 ای پاره دلم، که بریزم به پای تو

(شعر از قیصر امین پور)