چه بر سر بسته حمایت از صنایع آمد؟!

محمد علیپور- تدوین و ابلاغ این بسته در میان بحران فزاینده قطع دراز مدت گاز و برق که نفس صنایع کشور را به شماره انداخته بود، اگر نگوییم معجزه، لااقل دریچه ای برای عبور کسب و کارها از این وضعیت و وانفسا بود و با استقبال بی سابقه رسانه ها، تشکل ها و بویژه اصحاب تولید قرار گرفت.

مطابق سیاست های جبرانی مندرج در این بسته، وزارتخانه های اقتصاد، نفت، نیرو و کار هر یک تعهداتی را پذیرفته بودند که از طریق تاخیر و یا تعویق در وصول مالیات، ارزش افزوده، سهم کارفرما در بیمه و تامین اجتماع و نیز تقسیط هزینه های برق و گاز، فضای تنفسی برای صنایع باز کنند تا ضمن حفظ قدرت کسب و کارها در تامین مالی و مواد اولیه، از تعطیلی کارخانه ها و واحدهای تولیدی و نیز اخراج کارگران پیشگیری شود.

استدلال اصلی تدوین کنندگان این بسته حمایتی این بود که صنایع کشور با میانگین حدود 8 تا 12 ساعت قطعی برق و گاز روزانه، تقریبا تمام خطوط قرمز تاب آوری را طی کرده و رمقی برای ایستادگی در خط تولید آنهم زیر فشار کمر شکن مالیات و حقوق و دستمزد و بیمه و قبوض انرژی ندارند. در برخی صنایع بویژه در حوزه فولاد و معدن، قطع گاز و برق فقط به کاهش تیراژ و هزینه تولید منجر نمی شود، بلکه برخی از کوره ها و دستگاهها، برای همیشه از چرخه فعالیت، باز ایستاده و خاموش و خارج می شوند!

با همه ضرورت ها و اضطرارات، بسته حمایتی مورد نظر، نزدیک به دو هفته است که برای انجام برخی اصلاحات به کمیسیون تخصصی دولت ارجاع خورده و به عبارتی در ایستگاه وزارت اقتصاد و نفت و نیرو، متوقف مانده است. در حالیکه، همه این وزارتخانه در حوزه تولید، دارای مسئولیت مشترک هستند و اتفاقا، تامین انرژی و زیر ساخت های تولید از وظایف ذاتی آنها محسوب می شود؛ همانطور که خود تولید، وظیفه ذاتی وزارت صمت است.

همان طور که بارها اعلام شده است، از 26 آذر تا پایان بهمن ماه 1403، به دلیل برودت هوا و افزایش مصرف برق و گاز خانگی و در نتیجه کاهش سهم کارخانجات از انرژی، یکی از هولناک تری زمستان های پیش روی صنایع کشور است و هر روز آن برای صاحبان کسب و کارها و مدیران صنایع کشور، به خاطره حجم شوک و استرس و دلهره، مصادف با صدبار مردن و زنده شدن است. آنها بیش از هر کسی حتی تصمیم گیران در باره بسته پیشنهادی می دانند، صنایعی که افتاد و زمین خورد، لزوما بلند نخواهد شد و این همان کابوسی است که تصورش هم هراس انگیز است.

وانگهی، دو ماهه پایانی سال در ادبیات تولید و کسب و کارها، «شب عید« نامیده می شود. بسیاری از دیون واحدهای تولیدی به کارگران و یا سایر دستگهای ذینفع، در همین دو ماهه آخر تسویه می شود. بازار نیازهای شب عید شهروندان هم معمولا بواسطه تولیدات ماههای دی و بهمن، تامین و تنظیم می شود. بنابراین، اگر این بسته بیش از این معطل اراده این سه وزارتخانه وزین بماند، علنا مصداق نوشدارو بعد از مرگ سهراب خواهد!

ای که دستت می رسد، کاری بکن
پیش از آن، کز تو نیاید هیچ کار ! ‎