روزنامه نگاری بیش از آنکه یک عرصه منازعه و درگیری حزبی و جناحی و یا زمینی برای دعواها و تسویه حساب های سیاسی باشد، یک حرفه است که افراد آبرومند و باورمند و نیز پایبند به نظام سیاسی و ارزش ها و اعتقادات جاری در آن مشغولند و از همین حرفه پرخطر، امرار معاش می کنند. این حرفه برای بقاء و استمرار نیاز به درجه ای از امنیت شغلی و سرمایه گذاری دارد که تامین آن جز در مسیر تعامل با نهادهای مسئول کشور مقدور و میسر  نخواهد بود . بنابراین ضروری است تا با تقویت پیوندو اعتماد میان حکومت و مطبوعات  خاصه نشریات منتقد دولت، احتمال سوء استفاده بیگانگان از چنین ظرفیت های ثبات بخشی تقلیل یابد.

اما صد حیف که تمام آن نیروی عظیم و سازنده که استبداد قاجار را به زیر کشید، بعد از انقلاب مشروطیت، به کار عمران و استقلال ایران نیامد. سخن پر مغزی دارد جان فوران نویسنده کتاب« مقاومت شکننده» که می گوید: ایرانی ها در خراب کردن و از کار انداختن نظام های سیاسی مستقر، با هم متحد و متفق القولند اما در  ایجاد حکومت و جامعه جدید، دچار تفرقه و ناتوانی می شوند!  انقلاب مشروطیت هم در حقیقت دچار همین خودمداری های فرهنگ سیاسی ایران شد و در آشوبی شوم فرو رفت و هیچ وقت هم سالم بیرون نیامد

امروزه بیشتر دعواها و نزاع هایی که در سطح کوچه و خیابان اتفاق می افتد، ناشی از عصبانیت های مقطعی و عمدتا به خاطر تصادف و یا تصرف جای پارک خودرو است؛ البته مردمی که زیر فشارهای مختلف اقتصادی قرار می گیرند، بطور طبیعی تحمل و مدارای آنها کم و درجه خشونت افزایش می یابد.

در تاریخ ایران حدود 50 سال پیش، جدای از دعواهای ناموسی و ملکی و ارثی، عمده نزاع ها، دلیل خیلی خاصی نداشت و به نوعی تلاش برای نشان دادن میزان قدرت و نفوذ و حتی تعیین قلمرو بود. معمولا در سر کوچه شهرهای بزرگ مثل تهران یا مشهد، تعدادی از جوانان قلدر، می ایستادند که اگر غریبه ای عبور کند و گردن فرازی کند، با او درگیر شوند و اساسا دعواهای بین بچه های این محل با آن محل از تفریحات روز مره به حساب می آمد؛ ضمن اینکه ساخت فیلم فارسی هایی که قهرمان آن کلامخملی های یکه بزن بود نیز، در ترویج این فرهنگ بی تاثیر نبود.

با اینکه برادران عمید حضور هیچ علاقه و فعالیت سیاسی و صنفی نداشتند، عضو اتاق بازرگانی هم نبودند و حتی با تجار مذهبی ( مثل طرخانی، عسکراولادی و رفیق دوست مراودات و وصلت هایی داشتند، اما شرکت بلا با تمام کارخانه ها و نمایندگی ها و فروشکاهها، در تیرماه 1358 در فهرست مصادره قرار گرفت و  در سال 1359 از ورود آنها به کارخانه هایی که با خون دل بنا کرده بودند، جلوگیری شد و به این ترتیب، غول بلا مثل دیگر کارخانه های دولتی شده با زیان و بدهی های گسترده مواجه و اغلب تعطیل شدند.

احمد شاملو به سبک ادبی و سلوک سیاسی و نیز عشق به سرزمین مادری پایبند ماند. تا آخرین روزهای عمر که اغلب آثارش اجازه نشر نمی یافت و در مضیقه مالی بود و به خاطر بیماری دیابت، یک پایش را از دست داده بود، با همان یک پای باقی مانده، استوار و محکم روی خاک ایران ایستاد و به همه دعوت ها برای زندگی در خارج از کشور پاسخ منفی داد: « راستش بار غربت، سنگین‌تر از توان و تحمل من است… چراغم در این خانه می‌سوزد، آبم در این کوزه ایاز می‌خورد و نانم در این سفره ‌است…».

در میانه این برنامه اما فیلمی از حملات بی رحمانه آمریکا و اسرائیل به زیر ساخت های صنعتی و بویژه فولاد مبارکه اصفهان و نیز نحوه مدیریت و حفظ بازار در میانه جنگ منتشر شد که به اندازه دهها ساعت سخنرانی و توضیح و توصیف، موثر و البته تاثر انگیز بود.

احمد قوام نه روحانی بود و نه روشنفکر. نه روزنامه‌نگار بود نه فیلسوف. یک رجل سیاسی پراگماتیست بود. گویا قوام برای این آمده بود که شاهان مختلف هنگام بحران به سراغ او بروند تا بحران را حل کند. احمد قوام در تاریخ ۳۱ تیر ۱۳۳۴ و در سن هشتاد و دو سالگی به علت سکته مغزی از دنیا رفت.