بیماری عجیب «بندی» در میان کودکان روستاهای قدیم باخرز

حالا اگر یک کودکی سرما خورده بود و تب داشت می گفتند:« بند شده» ! اگر از شدت گرمازدگی دچار تهوع و رنگ پریدگی بود، می گفتند: «این بچه بند شده». اگر دچار نارسایی خونی و تنفسی و کبدی بود، می گفتند: «این بار که دیگه حتما بنده شده»! حتی مواردی بود که طرف دچار غش مادر زاد بود و بازهم می گفتند: «این بنده خدا در بچگی بند بوده، بندش را بازنکردند و به این روز افتاده است»! خلاصه ریشه همه بیماری ها و گرفتاری ها به بندی ختم می شد!

در هر روستایی هم معمولا یک زن مسن یا میانسالی با نام مثلا مادر علی یا مادر حسن و یا مادر غفور وجود داشت که متخصص درمان بیماری« بندی» بود. مادر علی تا ما را می دید که درگیر تب و سرفه و ریزش اشک وآب بینی بودیم می گفت: « این بچه بنده است. چرا دیر آوردید !» و بلادرنگ انگشت اشاره همان دستان معمولا نشسته اش را در حلق ما فرو می کرد. انگشت مادر علی اگر 5 ثانیه دیگر در گلوی ما می ماند و می چرخید، با هفت هزار سالگان برابر می شدیم.

چند دقیقه بعد که گرد و غبار فرو می نشست و تنفس ما راست می شد و به این دنیا بر می گشتیم، مادر علی یک تکه استخوان گوسفند و یا یک حبه نخود خیس خورده را می گذاشت کف دست مادر ما و می گفت: « به سلامت. مواظب بچه ی تان باشید، این ها از گلوی او در آمده و شاید هنوز چیز دیگه ای هم باقی مانده باشد».

جالب است که هر بار هم که ما بند می شدیم و به مادر علی مراجعه می کردیم، دقیقا همین چیزها در حلق ما گیر کرده بود. مسئولیت خوردن نخود را می شد یک جورایی پذیرفت اما معلوم نبود برای کودکان روستایی که اغلب دچار سوء تغذیه بودند، این همه گوشت را چطور خورده بودند که استخوانش در گلوی آنها گیر کرده بود؟!

الان بعد از گذشت آن سالها فکر می کنم که اصلا مادر علی در گلوی ما دنبال نخود و تکه استخوان نمی گشت. شاید او فکر می کرد که بغضی در گلوی ماست که باید هر طور شده بترکاند و راه نفس ما را باز کند. افسوس که بعض ما بزرگتر از انگشتان لاغر مادر علی بود