یک تودیع رحمانی

این را هم گوشه ذهنتان داشته باشید که وزارت صمت از آن جاهایی است که وقتی مسئولیتی از روی دوش کسی بر داشته می شود، چه بسا نفس راحتی هم بکشد؛ البته اگر طرف آدم اصیل و مسئولیت شناس و دغدغه مندی باشد. فشار کار واقعا زیاد است

خلاصه، من بی خبر از همه جا کنار دست قاری قرآن نشسته بودم که در هنگام قرائت آیه آخر، یکی از همکاران در گوش من گفت، اجرای برنامه باشماست. تا بیام انتقاد کنم که چرا دیر گفتید، دیدم مجلس ساکت شد و انگار بقیه منتظر هستند که کسی حرف بزند و برنامه را اعلام کند.

من هم بدون مقدمه چینی و شعر خوانی از رئیس در حال عبور ( آقای ضیغمی) و رئیس در حال ورود( آقای دهنوی) سازمان توسعه تجارت تقاضا کردم که هر کدام چند دقیقه ای صحبت کنند. آقای وزیر هم از چند نفر دیگر هم خواستند صحبت کنند. مجلس پر بود از مدیران دولت قبل و یا طبق ادبیات خودشان « بانیان وضع موجود !».

آخر کار نوبت به صحبت خود آقای اتابک رسید. ایشان با اینکه یک مدیر عمرانی است اما به اهمیت تجارت خارجی در شرایط امروز، توجه خاصی دارند و معتقدند که نتیجه سرمایه گذاری ها و ایجاد زیرساخت های صنعتی ممکن است، دیرتر حاصل شود اما اگر در بخش تجارت خارجی کاری را رقم بزنیم و گره هی  را باز کنیم، خیلی زودتر به نتیجه می رسیم. بنابراین، باید اول از اینجا شروع کنیم.

ما همچنان منتظر بودیم که ایشان هم به رسم دیگران،  برگه های امتحان مدیران حاضر در جلسه را نیز تصحیح کنند و یک مقدار از اوضاع بی وضع تجارت خارجی بگویند و گوشه و کنایه ای نثار کنند. اما با اینکه احتمالا برگه ای از آخرین آمار و شاخص های تجارت در جیبشان بود، ابدا اشاره ای به این وضعیت نکردند. مضمون حرف ایشان این بود که کارهایی شده و ما باید کارهای دیگری و بیشتری انجام دهیم.

دست آخر هم ضمن تقدیر  از آقای ضیغمی گفتند که با ایشان صحبت کردند تا از تجاربشان به نحوی در وزارتخانه استفاده شود. یک تابلو فرش هم هدیه دادند و جلسه در میان ترکیبی از سلام و صلوات و سوت و کف پایان یافت.

خلاصه، شاهد یک رفتار به غایت اخلاقی و یک تودیع رحمانی بودیم که این سبک از رفتارهای مدیریتی در سال های اخیر رو به انقراض نهاده بود. توی آن جلسه یقینا یک عده احساس شرم کردند و یک عده درس گرفتند. برای من که درس آموز بود. ولی به هوش باشیم که همه ما می توانیم از بانیان بالقوه وضع موجود باشیم. هر آمدنی را بالاخره رفتنی است.