آن پیر نیکخو

♻️ 22 آبانماه، سالروز در گذشت استاد ابراهیم شریف زاده از پیشکسوتان موسیقی مقامی خراسان است. او در سال 1295 در باخرزِ خراسان رضوی به دنیا آمد و در سال 1395 به دلیل بیماری و کهولت سن از دنیا رفت.

♻️ شریف زاده یکصد سال عمر کرد که حداقل هشتاد سال از آن، صرف امور هنری اعم از نوازندگی و خوانندگی شد اما شوربختانه در باره زندگی و شرح حال این مرد بزرگ، شاید 8 صفحه نوشته پیدا نشود! از آن دسته گنجینه هایی بود که قبل از آنکه قدرش دانسته شود، چشم از جهان فروبست.

♻️ او سه نسل از نوازندگان موسیقی نواحی جام و باخرز و تایباد را به چشم دیده بود و قدیمی تر از استاد نورمحمد درپور و استاد غلامحسین سمندری به حساب می آمد که استاد پور عطایی در امتداد آنها قرار داشت. پیر دیر خنیانگران شرق ایران بود.

♻️ زندگی ابراهیم شریف زاده به سختی گذشت. نه صرفا به دلیل تنگناهای معیشتی، بلکه به خاطر سالهایی که به اجبار سکوت کرد و از موسیقی دور شد. در دهه 1360 فقط اذان می گفت که در آن هم البته گونه ای از موسیقی گوشنواز جاری بود.

♻️ او روستازاده ای پرتلاش و کم توقع و عاشق هنری بود که از نیاکانش آموخته بود. نسل شریف زاده ها متعلق به عصر جشنوارها و تقدیر ها و تشویق ها نبودند. برای آنها، موسیقی نوعی کارِدل و شاید گونه ای از عبادت و نیایش بود. همین عشق باعث شد که بیش از نیم قرن با دوست شفیقش غلامحسین سمندری همکاری و همدلی و همنوازی کند.

♻️ رجوع دوباره به موسیقی محلی خراسان در دهه 70 شمسی اتفاق افتاد؛ زمانی که برای معرفی شریف زاده به جامعه خیلی دیر شده بود. البته طی سه دهه گذشته قطعاتی چون «سروخرامان»، «خون پاش و نغمه ریز» و «دلبر رعنا» ضبط شد و مورد استقبال هم قرار گرفت. حتی فیلم های کوتاهی در باره زندگی او نیز تهیه شد اما همچنان استعداد هنری و بوی‍‍ژه قدرت صدای او ناشناخته ماند. به عنوان مثال هنر «پادایره خوانی» که از مهارت های منحصر به فرد او بود، هیچ وقت به درستی اجرا و ارائه نشد و تقریبا مغفول ماند.

♻️ شاید بهترین شناخت از گوهر و هنر شریف زاده را مهدوی اخوان ثالث شاعر بزرگ خراسان کسب کرد. در سال 1361 مرتضی کاخکی نواری با صدای شریف زاده و سمندری را به اخوان رساند و او باشنیدن صدا و نوای آنها منقلب شد و در وصف هر کدام شعری سرود.

✔️ اخوان این شعر را نوشت تا به شریف زاده برسانند و به سهم خودش قدردان هنر او باشد:

..آقاشریف زاده که همراه ساز بود
بودش صدا مناسب و اشعار هم نکو

آقای شهر و این همه خوش ذوق واهل دل
لطفی کن و سلام مرا عرض کن به او

از موی یار نازک خود تا چه دیده است
کاینسان به درد نالد، پیری چو من دو مو

آواز پیر وساز تو دیگر بباد داد
هم عرِ “رادیو”رَه و هم وِز”تل وزو”

چیزی نمانده بود مسلمان شویم باز
ز الله و یار گفتن آن پیر نیکخو…

…………………………………………………………..
🌿💐 روح آن هنرمند فقید شاد