اولین پیل الکتریکی ایرانیان در دوره اشکانیان

پیل اشکانی در سال 1936 میلادی توسط «ویلهلم کونیک» باستانشناس آلمانی در منطقه «خواجه ربو» در نزدیکی بغداد و حوالی شهر باستانی تیسفون کشف شد. کونیک مشاهدات خود را در کتابی منتشر کرد تا آنکه «ویلاردگری» آمریکایی ثابت کرد که این دستگاه را اشکانیان برای آبکاری فلزات با طلا و نقره بکار می‌برده‌اند که امروزه «گالوانوپلاستی» یا «آبکاری الکتریکی» نامیده می‌شود. این در حالی است که تا زمان این کشف باستانی ، از ولتا به عنوان مخترع باتری و از گالوانی به عنوان کاشف الکتروشیمی یاد می‌شد.

این باتری شامل کوزه‌ای سفالی ، میله‌ای آهنی(قطب منفی-آند) و استوانه‌ای مسی (قطب مثبت- کاتد) است که به کمک قیر در جای خود محکم شده‌اند. متخصصین ، فرضیه‌هایی نظیر محلول سولفات مس، سرکه ، شراب و آبلیمو را به عنوان محلول الکترولیت این مجموعه مطرح ساخته‌اند.

**کاربردها

فرضیه منبع نیرو:
آزمایشات انجام شده به کمک باتری شبیه سازی شده پارتیان و استفاده از محلول‌های الکترولیت مختلف نشان می‌دهد که چنین باتری‌ای قادر است ولتاژی حدود 0.5 ولت الکتریسیته تولید کند. جریان الکتریکی بدست آمده از این باتری در حدود چند میلی آمپر است.

فرضیه آبکاری فلزات:
به منظور رسوب دهی الکتریکی در الکترولیز، قطب آند(طلا) و قطب کاتد (شی مورد آبکاری) باید توسط چیزی شبیه سیم به خروجی مثبت و منفی پیل، متصل شده و در مخزن آبکاری حاوی محلول نمک طلا غوطه‌ور شوند. نمک مورد استفاده می‌توانسته طلای حل شده در صفرا و یا پوست حیوانات مرده باشد.

فرضیه کاربرد پزشکی:
در تمدن بین‌النهرین و در دوران اشکانی ، طبابت به تجویز دارو متکی بود و از سوزن برای انتقال دارو به بدن استفاده می‌شد. سوزن‌های برنزی و آهنی یافته‌شده در کنار باتری‌ها، دلیلی بر این مدعاست. نکته اصلی در این روش درمان ، استفاده از جرقه‌های الکتریکی کوچکی است که برای تخفیف درد بکارمی‌رفته است.

منبع: برق نیوز