به صنعت زدایی افتاده ایم !

برای کشوری که در رتبه چهارم دارنده بزرگترین منابع گازی جهان قرار دارد، خبر تعطیلی واحدهای تولیدی به خاطر کمبود گاز، دیگر خبر نیست! مرثیه است؛ بحث از تفکر و تامل نیست، وقت گریستن است. باید دستجمعی گریه کنیم بر حال و روزی که خودمان برای خودمان و ایضا فرزندانمان رقم زده ایم. ما فرزندان مهربانی برای ایران رنج دیده و زخم خورده نبودیم !

کم التفاتی به صنعت و توسعه صنعتی در سالهای بعد ازپیروزی  انقلاب اسلامی، کم سابقه نیست؛ از چپ بازی ها و ماجرای مصادره ها و ملی سازی های دهه 60  بگیرید که هیچ ارتباط معناداری با  فلسفه اصلی انقلاب 57 نداشت، تا غلبه منطق توزیعی و تجاری و دلالی بر منطق تولیدی در دهه 70 و نیز  قاچاق سازمان یافته و واردات گسترده محصولات خارجی به زیان تولید داخلی و ایضا اختلاس های حیرت آور دهه 80 و تحریم های خارجی و کاسبان برجام ستیز آن در دهه 90 که توان تامین مالی بخش صنعت را به قهقرا برد و دست آخر، درک نه چندان عمیق مسئولان و سیاستگذاران اقتصادی کشور از اهمیت و ضرورت رشد صنعتی در اقتصاد ملی، هر یک به سهم خود به سمت شیشه نازک کارآفرینی و صنعت گستری در ایران، سنگی پرتاب کرده و خسرانی وارد کرده اند؛ اکنون اگر همه این دلایل و موانع را نادیده بگیریم و فرض کنیم که همه بازیگران و سیاستگذاران کشور به لزوم رشد صنعتی ایمان آورده اند، باز در حوزه زیرساخت ها و تامین انرژی لازم برای توسعه صنعتی، با مشکل و بحران جدی مواجه شده ایم و ناخواسته در مسیر صنعت زدایی افتاده ایم!

بی پیرایه اگر سخن بگوییم، فعلا توان و توشه ما برای از عبور از ناترازی ها و چالش های روز افزون دیگر،  همین مختصر امید وسرمایه اجتماعی کسب شده از محل اراده و میل به تغییر و بهبود خواهی قاطبه ایرانیان در انتخابات ریاست جمهوری و  منتج به استقرار دولت چهاردهم است که اگر چه انتظار معجزه ای نیست اما لااقل رئیس دولت و متولیان امر، ریشه گرفتاری های امروز ما را تا حدودی خوب تشخیص داده و همینکه از خر مراد و طلبکاری پایین آمده و از بابت کاستی های حکمرانی و مدیریتی در حوزه انرژی از مردم و صاحبان کسب و کارها، عذرخواهی می کند، غنیمت بزرگی است. مشکل همیشگی این بود که برخی افراد در جایگاه و موقعیت او، اولا منکر هر نوع مشکل و بحرانی بودند در ثانی اگر هم جایی دم خروس نارسایی ها بیرون می زد، ریشه آن را به هر چیزی گره می زدند، الا الگوی نامطلوب حکمرانی اقتصادی که البته ریشه در شیوه زیست  سیاسی و اجتماعی و اقتصادی داشت.

من هیچ گاه در جبهه ناامیدان سنگر نگرفته ام و هنوز هم سخت بر این باورم که اگر اصلاحاتی در حوزه حمکرانی صورت بگیرد، تاجایی که فقط روزنه ای برای ورود شایستگان مقهور و متخصصان خانه نشین و سرمایه های رانده شده و دلهای رمیده، به عرصه تصمیم گیری و نقش آفرینی باز شود و موقعیت برتر رانت جویان بهره کش و نیروهای توسعه ستیز و ایران سوز، در مناصب و  نهادهای کلیدی و تصمیم ساز و در سپهر سیاست کشور، فروکش کند، اقتصاد زمین خورده این کشور را یارای بلند شدن هست؛ البته اگر دیر نشود و  فرصت امیدواری و آرزو کردن هم از دست نرود.

خلاصه، ما در یک همچنین شرایطی اقدام به شماره چهارم نشریه کارخانه دار کرده ایم. اخبار، گزارشها و یادداشت های روزانه را می توانید در وبسایت نشریه کارخانه دار به نشانی karkhanedar.com   بخوانید که از سال 1398 دایر است. بنابراین، در این شماره از نشریه به  انتشار  مجموعه ای از مطالب خواندنی و مسائل تحلیلی در باره صنایع، کارآفرینان، بازرگانان و کسب و کارهای کشور پرداخته ایم که شامل سه پرونده مجزا و مفصل در باره تاریخچه صنف چلوکبابی های کشور، قربانیان اقتصاد رانتی و نیز زندگی و مرگ علاء الدین میرمحمدصادقی، می شود.

توان ما برای انتشار مکتوب و توزیع گسترده این نشریه محدود است. به همین دلیل، ضمن آنکه نسحه الکترونیکی نشریه  به شکل رایگان در سایت کارخانه دار در دسترس همکان قرار دارد، تعدادی هم بصورت مکتوب منتشر خواهد شد و در صورت کمک حامیان، نسخ بیشتری را هم منتشر خواهیم کرد. از طریق سفارش درج آگهی و رپورتاژ و البته مطالعه مندرجات نشریه، به بقاء و استمرار آن کمک کنید.