⭕️ مجید رضائیان، اتفاقی تازه در روزنامه نگاری ایران

✍🏻 قاسم خرمی

☀️ مطابق تقویمی که من دارم، امروز دهم دیماه، سالروز تولد دکتر مجید رضائیان، از اساتید ممتاز روزنامه نگاری کشور است. حالا این تقویم درست باشد یا نباشد، جا دارد به این بهانه، یادی از او کرده باشیم که در حال حاضر یکی از نامداران تربت جامی و نخبگان علمی کشور نیز به حساب می آید

☀️ رضائیان در سال 1340 در تربت جام به دنیا آمد و با تحصیل در رشته علوم سیاسی و روابط بین الملل، نهایتا در رشته روزنامه نگاری دکترا گرفت و از اوایل دهه 1360 وارد حرفه مطبوعات شد و هنوز هم خوشبختانه، یکی از فعالان و کوشندگان این عرصه است.

☀️ اسم دکتر رضائیان را در ماجرای تاسیس روزنامه های ایران و انتخاب شنیده بودم اما با اینکه هم خود من کمابیش در مطبوعات حضور داشتم و هم به نوعی همشهری ام به حساب می آمد، توفیق این آشنایی تا همین دو سه سال اخیر حاصل نشد و در واقع از طریق همین نشست های انجمن همشهریان مقیم تهران بود که ایشان را دیدم و آشنا شدم.

☀️ مجید رضائیان در میان دانش آموختگان رشته روزنامه نگاری، فرد شناخته شده تری است. هم در خبرگزاری جمهوری اسلامی کار کرده و هم از موسسین دانشکده خبر بوده است که آثار و نوشته های او از منابع اصلی و رسمی این رشته به حساب می آید؛ ضمن اینکه به سهم خودش تاثیراتی هم بر اصول و فنون روزنامه نگاری کشور برجای گذاشته که بحث مفصلی است

☀️ در باره سختی های کار روزنامه نگاری هم لابد به اندازه کافی شنیده اید. شغل پراسترسی در جهان و پراسترس و پرخطری در ایران است. در گذشته و قبل از ظهور شبکه های اجتماعی، نقل بود که روزنامه نگاران به لحاظ اطلاع از اخبار و رویدادها، حداقل 24 ساعت از بقیه مردم جلوترند. همین قرار دادشتن در معرض تبادل مکرر اطلاعات، می تواند آسیب های روانی زیادی به افراد وارد کند. به نظر من هیچ روزنامه نگار ( با وجدان و وطن دوستی )در ایران به مرگ طبیعی نمی میرد؛ خیلی خوش شانس باشد، نهایتا دِق می کند و سکته می زند

☀️ آقای رضائیان با اینکه انسان فرهیخته و شیک و آراسته است اما خیلی با همشهریان مقیم تهران قاطی نشده. میشود درک کرد که برای فعالیت های آموزشی و پژوهشی، لابد نیازمند خلوت، وقت و آرامشی است. با همه اینها، خوب است که انسان های موفقی مثل ایشان، بیشتر پیش چشم دانشجویان و نسل های جوان تر باشند. ضمن اینکه همه دوست داریم تا نیم نگاهی هم به مسائل توسعه محلی در جام و تایباد و باخرز داشته باشند. با این پیش فرض که ممکن است هیچکس، هیچ وقت قدردان ایشان نباشد. فعلا که فصل کرونا و «دوری و دوستی» است اما انشالله در آینده از وجود ایشان ، بیش از این بهره بگیریم

🌷🌻 عمرش دراز