يكي از اين طرح هاي خاندان سلطنتي را مادرم بدون همكاري خاله ام و به اصطلاح با فكر بكر خودش كشيده بود كه براي چندسال هم در اتاق خانه ما نصب و آويزان بود. اين خاندان سلطنتي كه اين بار مادرم كشيده بود با بقيه طرح هاي او فرق داشت و به عبارتي، صورت و چثه شاه و فرح را طوري كشيده بود كه دوست داشت اينگونه باشند و نه آنچه آنها بودند. اين كار هم البته از سر ضديت و دشمني نبود. چون مادرم كه هيچ وقت شاه و فرح را از نزديك نديده بود اما او تصور خودش از يك شاه و ملكه واقعي را ترسيم كرده بود.

قضاوت منصفانه در باره عملكرد، ميناچي مثل قضاوت در باره دكتر علي شريعتي، به هيچ وجه كار ساده اي نيست. در مجموع اگر اين نقد عبدالكريم سروش بر شريعتي وارد باشد كه او يك مذهب عقلاني شيعي را تبديل به يك ايدئولوژي سرد و زمخت كرد، ناصر ميناچي با ساخت حسينه ارشاد، مكان و محل چنين آزمايشگاهي را در اختيار شريعتي قرار داد. 

خلاصه ابراهيم نبوي، مثل خيلي از ما مادرمرده هاي نوستالوژي زدهِ شرقي مسلك، آدم آن فضاها و ديارها نبود، او هم لابد بعد از مدتي به اين نتيجه رسيد، نوشتن و  مبارزه كردن و وطن خواهي، يعني ايستادن در همان جايي كه استخوان پدرمان زيرخاك آن دفن است ؛ گرچه در وطن خودش هم غريب بود، سرانجام غريب غرب هم شد!

پدرها را دريابيد و خوشحال كنيد تا وقتي مي بينند و مي شنوند و مي توانند لبخند بزنند و افتخار كنند.

توکلی: می گفت از تمام اسناد و خاطرات مربوط به آن دوران، فقط همین آلبوم عکس باقی مانده است. همه اموال من و ثروت پدرم در سال ۵۸ مصادره شد. او گلایه داشت که حتی موسوی تبریزی، همشهری او و از مقامات قضایی وقت، که در باره منشا ثروت خانوده او آگاهی کامل داشته است نیز در این مصادره دخیل بوده و رای علیه او داده است!

به باور فوکو، رابطه و ميزان دخالت حكومت هاي اروپايي در اقتصاد نيز تابعي از همين گفتمان ها و مصلحت ها دولت و بر اساس عقلانیت بوده و پدیده تاریخی به حساب نمی آید. به عنوان مثال در قرون وسطي كه دولت ها سعادت اخروي به جاي رفاه دنيوي را دنبال مي كردند، گرچه در جزئي ترين امور مردم دخالت مي كشد اما بحثي از اهداف اقتصادي و توسعه دولت در ميان نبود.  دولت ها در شکل مرکانتالیستی به دنبال انباشت پول، افزایش جمعیت و رقابت با دولتهای خارجی و به طور کلی بر قدرت نامحدود در اهداف خارجی استوار بودند و دخالت در اقتصاد براي افزايش قدرت دولت بويژه جهان گشايي هاي استعماري، مجاز شمرده مي شد. از قرن 18 به بعد با طرح نظريه آدام اسميت، حكومت ها به دنبال محدود سازي خود و دفاع از رفاه ملت و منافع اقتصادي شهروندان رفتند و اقتصاد سياسي و اقتصاد بازار شكل گرفت و «رژيم حقيقت» جايگزيني تاريخمندي و قانون مندي شد.