خلاصه ابراهیم نبوی، مثل خیلی از ما مادرمرده های نوستالوژی زدهِ شرقی مسلک، آدم آن فضاها و دیارها نبود، او هم لابد بعد از مدتی به این نتیجه رسید، نوشتن و  مبارزه کردن و وطن خواهی، یعنی ایستادن در همان جایی که استخوان پدرمان زیرخاک آن دفن است ؛ گرچه در وطن خودش هم غریب بود، سرانجام غریب غرب هم شد!

پدرها را دریابید و خوشحال کنید تا وقتی می بینند و می شنوند و می توانند لبخند بزنند و افتخار کنند.

توکلی: می گفت از تمام اسناد و خاطرات مربوط به آن دوران، فقط همین آلبوم عکس باقی مانده است. همه اموال من و ثروت پدرم در سال ۵۸ مصادره شد. او گلایه داشت که حتی موسوی تبریزی، همشهری او و از مقامات قضایی وقت، که در باره منشا ثروت خانوده او آگاهی کامل داشته است نیز در این مصادره دخیل بوده و رای علیه او داده است!

در میان بزرگان، ریش سفیدان و معتمدان شهر تایباد، پیر مرد خوش کلام و پر جنب و جوشی بود که با دستار بزرگ و سبز رنگش، از دیگران متمایز می شد؛ او را سید احمدشاه حسینی می نامیدند و در یک زمانی یک تایبادی بود و یک سید احمد شاهی….

هرچند عبدالرحمن جامی را، بیشتر با اشعار روح بخش و بی بدیلش می شناسند اما او علامه همه چیز دان و افتاده ای بود که به اغلب علوم دوران خود وقوف کامل داشت. در زندگی شخصی، نرمی و خوش رویی و عزت نفس را پیشه کرد و در تمام عمر از در ستایش و تملق هیچ قدرتی برنیامد.

بادیدگاههای محمدعلی کاتوزیان می توان موافق یا مخالف بود اما در هر صورت آثار و نوشته های او، افق جدیدی پیش روی پ‍ژوهشگران سیاست و اقتصاد ایران گشود.