به صنعت زدايي افتاده ايم !

براي كشوري كه در رتبه چهارم دارنده بزرگترين منابع گازي جهان قرار دارد، خبر تعطيلي واحدهاي توليدي به خاطر كمبود گاز، ديگر خبر نيست! مرثيه است؛ بحث از تفكر و تامل نيست، وقت گريستن است. بايد دستجمعي گريه كنيم بر حال و روزي كه خودمان براي خودمان و ايضا فرزندانمان رقم زده ايم. ما فرزندان مهرباني براي ايران رنج ديده و زخم خورده نبوديم !

كم التفاتي به صنعت و توسعه صنعتي در سالهاي بعد ازپيروزي  انقلاب اسلامي، كم سابقه نيست؛ از چپ بازي ها و ماجراي مصادره ها و ملي سازي هاي دهه 60  بگيريد كه هيچ ارتباط معناداري با  فلسفه اصلي انقلاب 57 نداشت، تا غلبه منطق توزيعي و تجاري و دلالي بر منطق توليدي در دهه 70 و نيز  قاچاق سازمان يافته و واردات گسترده محصولات خارجي به زيان توليد داخلي و ايضا اختلاس هاي حيرت آور دهه 80 و تحريم هاي خارجي و كاسبان برجام ستيز آن در دهه 90 كه توان تامين مالي بخش صنعت را به قهقرا برد و دست آخر، درك نه چندان عميق مسئولان و سياستگذاران اقتصادي كشور از اهميت و ضرورت رشد صنعتي در اقتصاد ملي، هر يك به سهم خود به سمت شيشه نازك كارآفريني و صنعت گستري در ايران، سنگي پرتاب كرده و خسراني وارد كرده اند؛ اكنون اگر همه اين دلايل و موانع را ناديده بگيريم و فرض كنيم كه همه بازيگران و سياستگذاران كشور به لزوم رشد صنعتي ايمان آورده اند، باز در حوزه زيرساخت ها و تامين انرژي لازم براي توسعه صنعتي، با مشكل و بحران جدي مواجه شده ايم و ناخواسته در مسير صنعت زدايي افتاده ايم!

بي پيرايه اگر سخن بگوييم، فعلا توان و توشه ما براي از عبور از ناترازي ها و چالش هاي روز افزون ديگر،  همين مختصر اميد وسرمايه اجتماعي كسب شده از محل اراده و ميل به تغيير و بهبود خواهي قاطبه ايرانيان در انتخابات رياست جمهوري و  منتج به استقرار دولت چهاردهم است كه اگر چه انتظار معجزه اي نيست اما لااقل رئيس دولت و متوليان امر، ريشه گرفتاري هاي امروز ما را تا حدودي خوب تشخيص داده و همينكه از خر مراد و طلبكاري پايين آمده و از بابت كاستي هاي حكمراني و مديريتي در حوزه انرژي از مردم و صاحبان كسب و كارها، عذرخواهي مي كند، غنيمت بزرگي است. مشكل هميشگي اين بود كه برخي افراد در جايگاه و موقعيت او، اولا منكر هر نوع مشكل و بحراني بودند در ثاني اگر هم جايي دم خروس نارسايي ها بيرون مي زد، ريشه آن را به هر چيزي گره مي زدند، الا الگوي نامطلوب حكمراني اقتصادي كه البته ريشه در شيوه زيست  سياسي و اجتماعي و اقتصادي داشت.

من هيچ گاه در جبهه نااميدان سنگر نگرفته ام و هنوز هم سخت بر اين باورم كه اگر اصلاحاتي در حوزه حمكراني صورت بگيرد، تاجايي كه فقط روزنه اي براي ورود شايستگان مقهور و متخصصان خانه نشين و سرمايه هاي رانده شده و دلهاي رميده، به عرصه تصميم گيري و نقش آفريني باز شود و موقعيت برتر رانت جويان بهره كش و نيروهاي توسعه ستيز و ايران سوز، در مناصب و  نهادهاي كليدي و تصميم ساز و در سپهر سياست كشور، فروكش كند، اقتصاد زمين خورده اين كشور را ياراي بلند شدن هست؛ البته اگر دير نشود و  فرصت اميدواري و آرزو كردن هم از دست نرود.

خلاصه، ما در يك همچنين شرايطي اقدام به شماره چهارم نشريه كارخانه دار كرده ايم. اخبار، گزارشها و يادداشت هاي روزانه را مي توانيد در وبسايت نشريه كارخانه دار به نشاني karkhanedar.com   بخوانيد كه از سال 1398 داير است. بنابراين، در اين شماره از نشريه به  انتشار  مجموعه اي از مطالب خواندني و مسائل تحليلي در باره صنايع، كارآفرينان، بازرگانان و كسب و كارهاي كشور پرداخته ايم كه شامل سه پرونده مجزا و مفصل در باره تاريخچه صنف چلوكبابي هاي كشور، قربانيان اقتصاد رانتي و نيز زندگي و مرگ علاء الدين ميرمحمدصادقي، مي شود.

توان ما براي انتشار مكتوب و توزيع گسترده اين نشريه محدود است. به همين دليل، ضمن آنكه نسحه الكترونيكي نشريه  به شكل رايگان در سايت كارخانه دار در دسترس همكان قرار دارد، تعدادي هم بصورت مكتوب منتشر خواهد شد و در صورت كمك حاميان، نسخ بيشتري را هم منتشر خواهيم كرد. از طريق سفارش درج آگهي و رپورتاژ و البته مطالعه مندرجات نشريه، به بقاء و استمرار آن كمك كنيد.