ب

نام حامد بدری احمدی، چندی پیش به عنوان داور یکی از مسابقات بین المللی بر سر زبان ها افتاد، اما شخصیت، استعداد و نبوغ حرفه ای او در این زمینه، خیلی بیشتر از این حرف هاست.

چندسالی است که به مناسبتی با او آشنایی و دوستی به هم رسانده ام و به همین مناسبت چندین بار به دفتر و محل کار او مراجعه داشته ام و از نزدیک شاهد خلق آثار معماری و هنری او بوده ام

او زاده تربت جام و دارای مدرک کارشناسی ارشد از دانشگاه شهید بهشتی است که  نام موسسه معماری اش را از « بوژگان» جام گرفته است.

در محل دفتر کار او، ماکت سازه های معماری فراوانی وجود دارد که بعضا اجرا شده و یا در حال ساخت و اجراست. در چند جای تهران هم ساختمان های چشم نوازی، قد علم کرده اند که از شاهکارهای اوست.

مهندس حامد شخصیت بسیار موقر و متین و آرامی دارد. به یک معنا کارآفرین است و چندین زن و مرد جوان در دفتر او کار می کنند و به قول نقشبندی ها، نقش می بندند.

نکته قابل تامل در حرفه حامد شاید این باشد که او از اقلیمی آمده که به دلایل مختلف ، معماری جایگاه ویژه ای نداشته است. با اینکه خانه های خشتی و کاهگلی در روستاهای باخرز، جام، تایباد و صالح آباد برای همه ما نوستالوژیک و خاطره انگیز است، اما اغلب از معماری خاصی پیروی نکرده و شاید بشود گفت اصلا به این معنا، معماری در ساخت آنها لحاظ نشده است

البته معدود خانه های خوش ساخت و بعضا با گچ بری زیبا در برخی روستاهای منطقه موجود بود که عمدتا به خان یا کدخدا تعلق داشت و آنها هم الگوی معماری را احتمالا از جاهای دیگری اخذ می کردند و چون معمولا میزبان ژاندارم، معلم، مامور دولت، یا خوانین دیگر و آدم‌هایی از این دست بودند، به ناچار باید خانه هایی نسبتا بزرگ و با شکل و شمایل متفاوتی می ساختند وگرنه اغلب خانه های روستایی، شبیه هم بود.

در مجموع می شود گفت با اینکه مردم روستاهای ما، انسان های واقعا پرکار و زحمتکشی بودند، اما برای ساخت خانه و رعایت اصول معماری، خیلی علاقه ای نشان نمی دادند و یا وقت زیادی نمی گذاشتند. مثلا گنبدها، یک اندازه نبودند و از همه مهم تر اینکه کف خانه را با ارتفاع اندکی از کف زمین می ساختند که این می توانست باعث نفوذ رطوبت به فرش ها و یا بروز روماتیسم و دردهای مفصلی در افراد سالمند شود.

آیا عدم توجه به اصول و زیبایی معماری، به خاطر فقر مالی و نبود امکانات بود؟ خیلی ها ممکن است به این پرسش پاسخ مثبت بدهند، اما به نظر من علت اصلی، نمی توانست این باشد. این موضوع را زمانی می شود، بهتر متوجه شد که خانه های روستایی مثلا در شهرهای کاشان، اصفهان و یزد را در نظر آوریم. ابزار اصلی ساخت آن خانه ها نیز، همین خشت های خامی است که در منطقه ما هم به وفور موجود است، اما در دورافتاده ترین روستاها هم شاهد ساخت خانه های شکیل و با رعایت همه مسائل فرهنگی و اقلیمی هستیم

به همین دلیل، شاید بشود نتیجه گرفت که نوع معماری خانه های روستایی در منطقه جام، تایباد، باخرز و صالح آباد، بیش از آنکه از از اقلیم و طبیعت مثل آفتاب و باد و باران و گرما و سرما تاثیر پذیرفته باشد و نیز بیش از آنکه تابع فرهنگ، مذهب و رسومات محلی باشد، تحت تاثیر جغرافیای تاریخی و سیاسی و یا اصطلاحا «ژئوپلتیک» بوده است.

به هرحال مناطق ما، در نوار شرقی کشور واقع شده است که معمولا در جنگ ها و حملاتی که از بیرون مرزها صورت می گرفت، با خطرات و نا امنی های مضاعف تری روبرو می شد. حداقل چند نبرد بزرگ تاریخی را می تان نام برد که دقیقا در همین منطقه صورت گرفته است که از جمله می توان به نبرد خوارزمشاهیان با مغولها، جنگ صفوی ها با ازبک ها و جنگ قاجارها با ترکمانان و افغانها اشاره کرد.

به هرحال زندگی در مناطقی که اموال و دارایی و عمارت ها می توانست همیشه در معرض حمله و چپاول دیگران باشد، هم روی بینش دینی و سبک زندگی مردم و هم بر روی نوع معماری و خانه سازی آنان تاثیر گذاشته است

تعدادی از آثار مهندس حامد بدری احمدی را می توانید در لینک زیر بخوانید

۱ – ساختمان مسکونی بوکان

۲ – ساختمان اداری بخارست

۳ – ویلای مسکونی دربندسر

۴ – ساختمان مسکونی دستور

۵ – ساختمان مسکونی فرمانیه

۶ – ساختمان ورزشی freak gym

۷ – ساختمان مسکونی حیات

۸ – ساختمان مسکونی جماران

۹ – ساختمان تجاری لایکو

۱۰ – رستوران لواسان

۱۱ – ساختمان مسکونی ارفی