وزیری اولین ایرانی آمریکایی قهرمان جهان

پدر لیلا، منصور وزیری مهاجر ایرانی و مادرش لیز اصالتا آلمانی است. لیلا در مورد هویت شخصی و زندگی خانوادگی خود می‌گوید:

مادرم اصلیت آلمانی دارد و پدرم ایرانی است. پس من پنجاه-پنجاه هستم. این قطعا ترکیب دلپذیریست. پدرم در ایران به دنیا آمده و همان جا بزرگ شده. من یک برادر بزرگتر هم دارم و احساس خیلی نزدیکی به هویت ایرانی ام دارم، یه جورایی یک ایرانی-آمریکایی نسل دوم هستم. نمی‌توانم ادعا کنم که همچون مهاجرین واقعی هستم، اما پدرم یک مهاجر است و مرا با ویژگیهای ایرانی مثل فروتنی و عادت دادن به ارزشهای سنتی بار آورده. پدرم مسلمان است و من با وجود اینکه مسلمان بزرگ نشده ام، دو فرهنگی بودن بخش بزرگ و مهمی از هویتم را شکل می‌دهد .

قهرمانی شنا جهان ۲۰۰۷

وزیری در سال ۲۰۰۷ برای اولین بار در مسابقات قهرمانی جهان در شهر ملبورن شرکت کرد. او هرچند در رشته تخصصی خود ۱۰۰ متر کرال پشت در مرحله نیمه نهایی دهم شد و در رسیدن به فینال ناکام ماند، اما در حالی که برای اولین بار در یک مسابقه مهم ۵۰ متر کرال پشت شرکت می‌کرد، مرحله نیمه نهایی را با ۲۸/۱۶ ثانیه به پایان رساند و رکورد تازه این ماده را به نام خود ثبت کرد.

لیلا یک روز بعد در ۲۹ مارس با ثبت مجدد ۲۸/۱۶ بر تابلو اعلان نتایج استخر سوزی اونیل ورزشگاه رُد لاور، مدال طلای این رشته را بالاتر از آلکساندریا هراسیمنیا شناگر اهل بلاروس و تایلی زیمر از استرالیا بر گردن آویخت ^. وزیری یک مدال نقره نیز در ترکیب تیم ۴ در ۱۰۰ متر مختلط امدادی کشورش به دست آورد

رکورد ۵۰ متر کرال پشت او در ۱۹ اکتبر ۲۰۰۷ توسط لی یانگ شناگر چینی شکسته شد.

دانشگاه

بیشتر فعالیت‌های ورزشی در ایالات متحده آمریکا تا پیش از ورود به ورزش حرفه‌ای در نظام آموزشی این کشور انجام می‌شود. لیلا وزیری نیز بعد از پایان دبیرستان در کورال اسپرینگز در سال ۲۰۰۲ وارد دانشگاه ایندیانا شد و بادریافت ۱۵ حکم قهرمانی شنای امریکا سابقه درخشانی از خود در تاریخ شنای دانشگاه‌های امریکا به جا گذاشت.

وزیری در فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶ به عنوان بهترین شناگر ۱۰۰ یارد (حدود نودویک و نیم متر) و ۲۰۰ یارد کرال پشت دانشجویان آمریکا انتخاب شد و در همین فصل در چهار مسابقه امدادی رکورد جدیدی را برای دانشگاه ایندیانا خلق کرد: ( ۴۰۰و ۸۰۰ یارد آزاد، ۲۰ و ۴۰۰ یارد مختلط).

وزیری همچنین دومین رکورد برتر تاریخ دانشگاه ایندیانا در ۱۰۰ یارد و ۲۰۰ یارد کرال پشت، چهارمین در ۱۰۰ یارد و ۲۰۰ یارد آزاد و پنجمین در ۵۰ یارد آزاد را به دست آورده است..

لیلا در اوت ۲۰۰۶ با پیروزی در مسابقات قهرمانی ملی کونکو فیلیپس به ترکیب تیم ملی آمریکا برای شرکت در مسابقات قهرمانی پان پاسیفیک ۲۰۰۷ راه یافت و با ثبت دومین زمان برتر ۱۰۰ متر کرال پشت در میان هم تیمی‌های خود و کسب مدال برنز ۱۰۰ یارد کرال پشت قهرمانی دانشجویان امریکا (NCAA) به عضویت تیم ملی کشورش برای مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۰۷ ملبورن درآمد.

لیلا وزیری، اولین ایرانی – آمریکایی قهرمان جهان

لیلاوزیری فرزند منصور وزیری و لیزا وزیری متولد ششم ژوئن ۱۹۸۵ در کوئینز در نیوجرسی است. پدر او یک کارمند شرکت تبلیغاتی بود که بعدا شخصا اقدام به فعالیت در این زمینه کرد. او شخصا علاقه‌مند به شنا بود و دوست داشت فرزندانش هم مثل او شنا را یاد بگیرند؛ آن هم در سنین خیلی پایین، لیلا اولین خاطره‌اش از شنا کردن را اینگونه به یاد می‌آورد. «سه یا چهار سالم بود که پدر و مادرم من را به استخری به نام لاگواردیا در نزدیکی خانه‌ام بردند. آنها دو بازوبند پر از هوا به دست من بستند تا من با آنها در قسمت کم عمق استخر شنا کنم، بعد پدرم هی باد این بازوبندها را کمتر و کمتر کرد و این جوری من مجبور شدم تا شنا کردن را یاد بگیرم.»

اما شاید بزرگترین اتفاق زندگی لیلا وزیری یک تصادف بود: انتقال خانواده به فلوریدا، جایی در کنار دریا و این باعث شد که لیلا بسیار بیشتر از پدرش به شنا علاقه‌مند شود. او در شش سالگی عضو مجموعه ورزشی کورال اسپرنیگز آلواتیک شد و بسیاری از طول روز را در این مکان می‌گذراند او بسیار منظم بود و تقریبا همیشه ساعت‌هایی بیشتر از زمان معمول تمرین می‌کرد.مایکل لوبرگ مربی او در این سال‌ها در مورد لیلا می‌گوید: «پدر لیلا همیشه همراه او می‌آمد و در تمام طول تمرین آنجا می‌ماند تا وی تمرین کند. پدر لیلا همیشه مشوق او بود و این باعث می‌شد که لیلا تلاش بیشتری نسبت به بقیه بکند بعد که لیلا بزرگ‌تر شد پدرش دیگر بر سر تمرین او نمی‌آمد اما گاهی در سر تمرینات می‌آمد و زمانی که بر سر تمرین می‌آمد قبل از آنکه مسابقه‌های تمرینی شروع شود به دخترش می‌گفت: «من آمده‌ام ببینم که تو که این همه مدت دور از خانواده هستی و مشغول تمرین کردن چقدر خوب شنا می‌کنی؟» و این باعث می‌شد که لیلا انگیزه زیادی پیدا کند… البته لیلا از ۹ سالگی رکوردهای کلوب‌ شنا را می‌شکست اما آنگونه نبود که بخواهد به شنا به عنوان ورزش قهرمانی نگاه کند. او ورزش و بخصوص شنا را به عنوان تفریح نگاه می‌کرد اما وقتی چهارده ساله شد ما تشخیص دادیم که او می‌تواند بصورت قهرمانی در شنا شرکت کند ما از او خواستیم که تمریناتش را هر روز کند و او هم پس از مشورت با خانواده‌اش این مساله را قبول کرد.»

لیلا تمرینات خود را بسیار جدی آغاز کرد و در پانزده سالگی برای اولین بار در کمپ تمرین تیم ملی آمریکا حاضر شد. او در دوران کالج موفق شد که قهرمان مسابقات کالج‌های آمریکا شود و چند بار رکورد کالج‌های آمریکا را شکست و دو بار به عنوان برترین شناگر هفته آمریکا از سوی سایت Collegeswinewing انتخاب شد. البته لیلا در این مقطع در چند شنا فعالیت می‌کرد و در مسابقات کالج‌ها در رده‌های صد متر و دویست متر کرال پشت، چهار در صدمتر مختلط و دویست متر آزاد شرکت می‌کرد اما زمانی که او در دانشگاه ایندیانا پذیرفته شد مربی‌های این دانشگاه از او خواستند که فقط بر شنای پشت تمرکز کند.

لیلا در سال اول حضورش در دانشگاه ناگهان به یک پدیده در شنای آمریکا بدل شد. البته فوت پدرش باعث شد که او چند ماه انگیزه‌اش برای شنا کردن را از دست بدهد اما تشویق‌های برادرش رامین و مادرش لیز باعث شد که او مجددا تمریناتش را پی بگیرد و در سال ۲۰۰۶ در جریان مسابقات انتخابی آمریکا دو بار رکورد آمریکا در شنای پنجاه متر پشت را بشکند و به عنوان نماینده آمریکا در رشته‌های صد متر و پنجاه متر شنای پشت در مسابقات جهانی استرالیا شرکت کند. مایکل جورجویچ مربی شنای تیم ملی آمریکا این مسابقات را اینگونه به یاد می‌آورد: «مسابقات با شنای صد متر پشت شروع شد لیلا در این مسابقات تا مرحله نیمه نهایی صعود کرد اما بعد در این مرحله نمایش ضعیفی ارائه داد و حذف شد.» برادرش رامین که همراه او بود کنار او آمد و گفت: «من این همه راه از آمریکا تا استرالیا نیامده‌ام که شاهد باخت تو باشم، تو می‌توانی بهتر از این شنا کنی…»

لیلا که در رشته ارتباطات و فرهنگ در دانشگاه ایندیانا تحصیل می‌کند برای آنکه بر المپیک پکن تمرکز کند چند ماه قبل اولین قرارداد حرفه‌ای را با TYR منعقد کرد که براین اساس او ماهیانه حقوقی دریافت می‌کند تا فقط برای شنا کردن تمرین کند و فقط بر شنا تمرکز داشته باشد. او در اولین مصاحبه‌اش پس از قهرمانی جهان گفت که احساس می‌کند اولین ایرانی – آمریکایی قهرمان جهان است و از این احساس خوشحال است. وی همچنین گفته که دوست دارد اولین ایرانی – آمریکایی قهرمان المپیک باشد و به دنبال رسیدن به این آرزو در المپیک پکن است که البته این آرزوی او فعلا عملی نشد.