روایت کمتر شنیده شده ای از روزهای سخت جنگ؛ این بار از نگاه وزارت صمت

قاسم خرمی

روز سه شنبه 30 تیرماه 1405 مراسم روزملی صنعت و معدن با حضور رئیس جمهور و کارآفرینان و فعالان اقتصادی کشور برگزار شد. البته روز صنعت و معدن در تقویم رسمی کشور دهم تیرماه است اما  امسال به خاطر همزمانی با مراسم تشییع رهبر شهید انقلاب، برنامه تقدیر از واحدهای صنعتی و معدنی به تعویق افتاد که انصافا نسبت به سالهای قبل، از کیفیت و غنا و اثرگذاری بیشتری هم برخوردار بود. من هم امسال در تیم بزرگداشت روز صنعت و معدن نبودم.

در ابتدا و طبق روال معمول، تعدادی از روسا و نمایندگان تشکل های مهم صنعتی کشور صحبت کردند و اوضاع خودشان را در میانه جنگ و تحریم و فشار تشریح کردند. حرفهایی که گفته می شود و شنیده هم می شود اما مسلما پاسخ به آن تماما به وزارت صمت مربوط نمی شود.

عمده واکنش ها به سخنان چندی پیش وزیر نیرو بود که گفته بود این وزارتخانه در قبال تامین برق صنایع مسئولتی ندارد! سخنان آقای علی آبادی از ان جهت تامل انگیز  بود که خود او در دولت مرحوم رئیسی، وزیر صمت بود و مجموعه ای از گفته و نوشته هایی از او موجود است که در آن زمان، وزارت نیروی وقت را از بابت تعلل در تامین برق و گاز صنایع، مورد عتاب و خطاب قرار داده بود!

روی سخن صنعتگران این بار با خود رئیس جمهور بود و می پرسیدند که اگر قرار است ما بی برقی و تعطیلی داشته باشیم، چرا باید مالیات بدهیم؟ چه تکلیفی در حفظ نیروی کار و جلوگیری از بحران های اجتماعی ناشی از تعدیل نیرو داریم؟ و سوالی بنیادی تر آنها، که اگر قرار است کارخانه ها به خاطر نبود برق تعطیل شوند و چرخ تولید متوقف شود، چگونه می شود چرخه تولید و توزیع کالاها و نیازهای مصرفی مردم را تامین و در مقابل حملات و فشارهای دشمن مقاومت کرد؟

آقای پزشکیان که به قول خودش سخنرانی ها را  از رو نمی خواند، چند جمله ای صادقانه با فعالان اقتصادی سخن گفت که خیلی مقبول افتاد و گفت که به وزارت نیرو  دستور خواهد داد که اگر قرار است به خاطر ناترازی ها، برقی قطع شود، ترجیح می دهد که به جای برق صنایع، برق نهاد ریاست جمهوری قطع شود

در میانه این برنامه اما فیلمی از حملات بی رحمانه آمریکا و اسرائیل به زیر ساخت های صنعتی و بویژه فولاد مبارکه اصفهان و نیز نحوه مدیریت و حفظ بازار در میانه جنگ منتشر شد که به اندازه دهها ساعت سخنرانی و توضیح و توصیف، موثر و البته تاثر انگیز بود.

اغلب مردم ما احتمالا به دلایل امنیتی، از کم و کیف حملات دشمن به زیر ساخت ها، اطلاع کاملی ندارند و حجم خباثت ترامپ و نتانیاهو بر آنان پوشیده مانده است. ضمن اینکه، نفوذی ها و حفره های امنیتی و نیز دیاسپورای جنگ طلب ایرانی در خارج از کشور، فضایی را خلق کرده اند که برخی مردم کم اطلاع و یا زخم خورده، تصور کنند، دشمن به دنبال جنگ با سپاه و جمهوری اسلامی است و به تاسیسات صنعتی و موسسات تمدنی ایران کاری ندارد. زمانی گذشت تا تشت تزویر از بام افتاد و ترامپ نابودی ایران و جمیع ایرانیان را به عنوان هدف مشروع اعلام عمومی کرد و نشان داد که خیلی ها هنوز از نقشه های شوم ایران ستیزان بی خبرند!

من شک ندارم که هر کسی با فرایند ساخت و تاسیس یک کارخانه آشنایی داشته باشد، ولو اینکه منتقد یا مخالف جمهوری اسلامی باشد، از بابت بمباران بی رحمانه و تخریب فولاد مبارکه و فولاد خوزستان و هزاران واحد تولیدی و صنعتی دیگر، متاثر شده و در خلوت خود گریسته است. من در تاریکی سالن مراسم بزرگداشت روز صنعت و معدن، به چشم خود دیدم، اشک های بسیاری که از گوشه چشم ها فرو غلطیدند و افسوس خوردند.

در بخش های دیگری از این فیلم، چگونگی کنترل بازار و تامین مایحتاج عمومی در زمان جنگ 10 روزه و 40 روزه تشریح شد. من کمابیش در جریان فعالیت های وزارت صمت بویژه شخص وزیر آقای اتابک در حفظ تولید و کنترل بازرا بودم و برای من  خیلی تازگی نداشت اما بخش بدیع این فیلم، به گمانم اصل روایت بخش تولید و تجارت از چگونگی تنظیم بازرا و حفظ کشور در مقابل تهاجم خارجی بود؛ موضوعی که متاسفانه به خاطر زاویه دید صدا و سیما به دولت، کمتر مورد توجه قرار گرفته و یا اصلا پرداخته نشده است.

آقای اتابک هم مثل آقای پزشکیان، خیلی اهل حرف زدن و گلایه و شکایت نیست و یا تا حد ممکن از رسانه ای شدن اختلاف نظر ها امتناع می کند اما حتما در آینده نقش دولت، وزارت صمت و دیگر وزارتخانه های مرتبط در این دفاع میهنی آشکارتر خواهد شد و معلوم خواهد شد چه کسانی، چه کردند که یک کشور زیر بمباران شبانه روزی دو ابرقدرت نظامی، هیچ وقت چهره شهر و کشور جنگی نگرفت و آب و برق و حقوق شبکه هایی که به دولت دشنام می دهند نیز برقرار ماند. 

کشور چند روزی است که مجدد  زیر بمباران بی رحمانه دشمن قرار گرفته و ممکن است کار از این که هست هم بالاتر بگیرد. کار از گلایه و نصیحت صدا و سیما و تندروها و غیره  نیز گذشته است، فقط هر کس که می تواند برای ایران کاری بکند، تعلل نکند. به قول ملک الشعرای بهار:

وطنیاتی با دیده تر می گویم

با وجودی که در آن نیست اثر می گویم

تا رسد عمر گرانمایه به سر می‌گویم

«بارها گفته‌ام و بار دگر می گویم»

که وطن، باز وطن، باز وطن در خطر است

ای وطن‌خواهان زنهار! وطن در خطر است!

ای وطن خواهان!

وطن در خطر است!