نمی خواهم برای توصیف وضعیت امروز کارگران کشور، گریزی به رژیم قبل بزنم. فقط کافی است اندکی به عقب برگردیم. به روز 11 اردیبهشت 1358 که حدود دو و ماه نیم از پیروزی انقلاب اسلامی سپری شده بود.

مهدی سمیعی علاوه بر اینکه یکی از تکنوکرات های برجسته و نخبگان بانکی خاورمیانه بود، به سینما و هنر ایران دلبستگی تام داشت. او برای تشویق نقاشان ایرانی، همیشه به میهمانان خارجی و بانکداران جهان آثار هنرمندان کشور را به عنوان هدیه گرانقیمت عرضه میکرد و موزه بانک را با آثار هنرمندان ایران آراست.

وقتی به روزهای عید در سالهای قدیم باخرز نگاه می کنم، من به جز سبزه، چیز زیادی از سفره هفت سین، به این معنای امروزی، یادم نمی آید؛ شاید به این دلیل که تمرکزم بیشتر روی شیرینی ها و آجیل ها بود و البته عیدی گرفتن ها و توشله( تیله) خریدن که سرمایه گذاری مطمئن آن دوران ما بود

اگر افسانه آدم فضایی ها روزی به واقعیت بپیوند و سفینه آنها از آسمان باخرز و تربت جام و تایباد و صالح آباد عبور کند، از روی آهنگ های موزونی که دوتار به آسمان فرستاده است، پی خواهند برد که روزگاری در این خطه نیز جان های شیفته و دلداده ای زندگی می کرده اند که خنیانگران دوران خود بوده اند.