فوکو چون شکل گیری انقلاب اسلامی را پدیده ای خارج از مدرنیته می دانست، سخت به آن امیدوار بود. به همین دلیل، از ۲۵ شهریور تا ۲ مهر ۱۳۵۷ و از ۱۸ تا ۲۴ آبان ۱۳۵۷ دو بار به ایران سفر کرد و در این سفرها، در تهران و قم و آبادان، با برخی از رهبران ملی و دینی و گروه‌های مختلفی که در انقلاب دست داشتند، ملاقات کرد. برداشت مثبت او از رویدادهای انقلابی در ایران، در رسانه های غربی منتشر می شد و فضای نسبتا مثبتی در باره انقلاب ایران نزد روشنفکران مستقل غربی پدید آورده بود

قندچی از میان ما رفت. ما انسان بزرگی را از دست دادیم. حتی بزرگتر از ظلمی که به او شد. آنچه بر قندچی رفت، نابودی عمر و سرمایه یک فرد و یک کارخانه دار نبود. نابودیم جمعی آرزوهای ما بود. ما هنوز از خودمان سوال می کنیم چه می شد اگر ما انقلاب می کردیم اما قندچی و امثال او در جای خودشان می ماندند.  کسی که ۵۰ هزار کامیون ساخت و برای ۲ هزار نفر شغل ایجاد کرد، ادامه کار او چه ضرری می توانست برای ما داشته باشد؟

اغلب ما در زندگی شخصی برای بودن و یا بهتر بودن و نشکستن فقط یک پیروزی کوچک نیاز داریم. فقط  یک پیروزی کوچک و نمادین…؛ پیروزی در خرمشهر اما فتح الفتوح بود

مقایسه رویکرد تکنوکرات های قبل و بعد از انقلاب،  ثابت می کند که در جامعه ایران مرز پررنگی میان اقتصادی و صنعت با حوزه سیاست و حکومت وجود ندارد. افراد بدون بینش و مسئولیت سیاسی، گره ای از اقتصاد متزلزل نخواهند گشود و اگر روزی فراربرسد که  تکنوکرات های دولتی و یا مدیران صنعتی در قبال رویداد ها و تحولات سیاسی، ابراز بی خبری و بی طرفی کردند، این در حقیقت آغاز فاجعه است البته اگر این بی خبری مبتنی بر نوعی سیاست شیادانه و منفعت خواهانه  نباشد!