یکی از سخت ترین کارها، نوشتن در باره نامزدها و یا نمایندگان حوزه انتخابیه تربت جام، تایباد، باخرز و صالح آباد است؛ خاصه اگر توام با مختصر تعریفی یا تعریضی باشد، خودشان اگر عارض نشوند، یقینا یکی از هواداران نکته گزنده و گدازنده ای خواهد گفت و نگارنده را خواهند نواخت

اما چاره چیست؟ چاره ای نیست، بالاخره خود این افراد به همراه خلقیات، ضعف ها و توانمندی ها و حتی تناقض ها و پارادوکس هایشان، نخبگان محلی و بخشی از تاریخ اجتماعی و از عوامل رشد یا عقب ماندگی، منطقه ما به حساب می آیند؛ حتی اگر به کسی حساب پس ندهند. گذشت زمان و ظهور نسل های جدید و کم اطلاع از گذشته نیز، چنین پرداختن ها و یادآوری هایی را ضروری ساخته است

دکتر سید جواد طباطبایی روز دهم اسفند 1401 در گذشت. به مناسبت در گذشت این فیلسوف بزرگ ایرانی، مهمترین یافته‌های کتاب «دیباچه‌ای بر نظریه انحطاط ایران» را بازخوانی می کنیم . این کتاب و دیگرآثار دکتر طباطبایی مثل خود او همیشه هواداران و منتقدان سرسخت داشته است. آنچه مسلم است در این کتاب او سیرتاریخ ایران و غرب را یکسان تلقی کرده و تجدد را معیاری برای ارزیابی سنت قرار داده است که این موضع ممکن است به فهم کامل مسائل ایران کمک نکند. تاکید مضاعف این کتاب بر بُعد اندیشه و فلسفه سیاسی، مانع از لحاظ کردن دیگر عوامل بویژه عامل جامعه شناختی و اقتصاد سیاسی در تحلیل عقب ماندگی ایران شده است. طباطبایی از جامعه شناسی که تاثیر نیروها و ساختارهای اجتماعی در تحول جوامع را توضیح می دهد نه تنها استفاده نمی کند، بلکه به زشتی یاد می کند.

خوزستان، نشانه یک زخم و خراش بر روی نقشه جغرافیای ایران است، زخمی که التیام، جای آن را از بین نبرده است.

یکی از این طرح های خاندان سلطنتی را مادرم بدون همکاری خاله ام و به اصطلاح با فکر بکر خودش کشیده بود که برای چندسال هم در اتاق خانه ما نصب و آویزان بود. این خاندان سلطنتی که این بار مادرم کشیده بود با بقیه طرح های او فرق داشت و به عبارتی، صورت و چثه شاه و فرح را طوری کشیده بود که دوست داشت اینگونه باشند و نه آنچه آنها بودند. این کار هم البته از سر ضدیت و دشمنی نبود. چون مادرم که هیچ وقت شاه و فرح را از نزدیک ندیده بود اما او تصور خودش از یک شاه و ملکه واقعی را ترسیم کرده بود.