پیرمرد تنها و بیماری که روز 19 آبان 1381 در یک ساختمان قدیمی و متروک در میدان حسن آباد تهران درگذشت را ممکن است خیلی از شما نشناسید و یا به یاد نیاورید. اما او با همان معیارهای سالهای آغازین انقلاب اسلامی، می توانست حتی نخست وزیر و رئیس جمهور ایران شود.

او به حق، فریادی بود در زمانه خاموش ما و اعتراضی بود در هنگامه سکوت ما.  صدایی بود بغض آلود که گویی قرنها در گلوی ایرانیان گیر کرده بود. اگر او نمی خواند «فریاد…آیا فریاد…» شاید  ما خفه می شدیم. دریغا که صدای ایران گرفت !

پدیدهای مثل حاج محمد حسن شمشیری ثابت کرد که کمک به وطن و مردم گرفتار وطن، مستلزم هیچ درجه از دانش یا منصب و مقام نیست. می توان بدون توان خواندن و نوشتن و با یک قهوه خانه کوچک در عرصت سیاست و جامعه، تاثیرات گذاشت که دهها نخبه علمی و حزب و گروه سیاسی قادر به آن درجه از اثر گذاری نباشند. می توان در زندگی انتخاب های درست کرد و روی آن ایستاد.

ما ایرانیان اکنون وارث منظومه فکری بزرگی هستم که دست کم یک وجه آن اندیشه‌های صوفیانه و عرفانی است که در فکر، نیایش، ادبیات، هنر، موسیقی و در زندگی روزانه ما ساری و جاری است. شمس و مولوی بخشی از همین جریان سیال است که از دست دادن آن، ما را در جهان نو شونده، متزلزل خواهد کرد. بگذاریم هر کس آنگونه که می پرستد با خدای خود گفتگو کند و به زندگی خود سامان و جهت بخشد.