در کوچه‌های خاکی یزد، جایی میان دیوارهای بلند کاه‌گلی، کودکی در سال ۱۲۶۸ هجری شمسی چشم به جهان گشود. هنوز نامی برایش برگزیده نشده بود، اما گویی سرنوشت از همان آغاز بر پیشانی‌اش نوشته بود: «شاعر لب‌دوخته». نامش محمد بود، پسر میرزا حسن، نانوا و مردی از طبقه‌ی فرودست جامعه. فقر، نخستین آموزگار او شد؛ فقر و خفقان و بی‌عدالتی ...