موضوع را با چند جمله  سوزناك و پر حسرت از خاطرات خود اكبر لاجورديان در هنگام خروج اجباري از ايران، شروع كنيم:   « اكنون سرزمینی را پشت سر می‌گذاشتم که ذرات وجودم با آب و گل آن سرشته و پرورش پیدا کرده بود. پیکرهای درگذشتگانم، که پدرانم، مادرانم در زنجیره نسل‌های طولانی، همه در خاک این سرزمین خفته‌اند. ...