اما بر خلاف تصور کارگردان فیلم « مصادره» آنچه از سال 58 به بعد، به حکم قانون زیر تیغ مصادره ها رفت، اندوخته های ناشی از قمار و بخت ازمایی نبود، بلکه اغلب نتیجه سالها تلاش و پشتکار افرادی بود که ذره ذره ثروت کسب کردند و یک شبه از دست دادند. مصادره ها محصول بخت و اقبال قربانیان نبود، بلکه محصول یک انتخاب نادرست سیاستمداران و سیاستگذاران وقت بود که خود آنها از پیامد مخرب آن آگاهی کامل نداشتند.

پرسش احمد اشرف این بود که «چرا در ایران سرمایه داری صنعتی پا نمی گیرد؟» و یک عمر پژوهش کرد تا به همین سوال تاریخی پاسخ بگویدپرسش حمید اشرف اما این بود که « چه باید کرد تا در ایران، سرمایه داری صنعتی پا نگیرد؟» او هم در فرصت اندکی که برای زندگی داشت هم کتاب و مقاله نوشت و هم دست به اسلحه برد تا به همین پرسش اساسی و البته فلج کننده پاسخی اجمالی ارائه کند. محمدرضا شاه پهلوی البته به هیچ کدام از پرسش کنندگان، پاسخ قانع کننده ای نداد. حمید را کشت و احمد را راند و خودش هم رفت. جامعه و اقتصاد لاغر ایران ماند و دهها پرسش بی پاسخ

نیکولای ماکیاولی از معدود اندیشمندان بزرگ سیاسی است که عظمت فکری او با یک توطئه سازمان یافته تاریخی، حقیر و شریر جلوه داده شده است و کمتر به تاثیر اساسی او بر اندیشه‌های سیاسی مدرن و نیز گسترش روح وطن پرستی و دست کم، حفظ ایتالیای امروزی به عنوان یک کشور، اشاره شده است. شاید اگر ماکیاولی نبود و از انسان، قداست زدایی نمی کرد، امکان بردن بشر زیر تیغ جراحی و کالبد شکافی و زمینه پیشرفت علم پزشکی مهیا نمی شد.