قاسم لاجوری، با اینکه با روحیات شاه آشنایی کامل داشت، اما درجه ای از انتقادات ملایم و بعدا تند از  سیاستهای اقتصادی دولت را در پیش گرفت و هشدار داد که به جای کنترل دستوری قیمت ها، رقابت ایجاد کنید و به جای « مرکز بررسی قیمت ها» باید « مرکز نظارت بر انحصار» تشکیل دهید! چون اگر انحصارها شکسته شود و رقابت آزاد شود، رقابت آزاد خود به خورد به کنترل تورم و کاهش قیمت ها منجر خواهد شد. در هر صورت،« راه حل کنترل تورم و غلبه برگرانی، گروه ضربت نیست!». غیر از این باشد، صادرات نابود می شود و تولید به صرفه نخواهد بود و « فرش فروش ها، بساز و بفروش خواهند شد»!

کاریز تایباد بعد از این، مهندس و پزشک و تاجر و جامعه شناس و مورخ و زمیندار و کارخانه داران زیادی را به خود خواهد دید اما بعید است نسل رجب عطایی دو باره تکرار شود؛ نسل کوشنده و پر غرور و بی نیاز. نسل بیدهایی که از بادهای ناموافق تایباد هم نمی لرزیدند

کمک صوفیه و عرفا به اهل صنعت عموما از طریق برگزاری «آئین فتوح» در خانقاهها و یا بازارها  انجام می شد.« فتوحات»، مقادیر نقدی و غیرنقدی، مثل غذاهایی بود که برای اهل خانقاه فرستاده میشد (3). در مواقعی هم صوفی ها واسطه اطعام مساکین توسط اهل صنعت و کسبه می شدند. صوفی ها هم به نام بانی مجلس اصطلاحا کمر می بستند و این باعث افزایش ارزش و حرمت بانی مجلس و صاحب آن حرفه می شد

اگر با رویکرد ژئوپلیتیکی به کشور عراق نگاه کنیم این کشور به دلیل تعداد نسبتا بالای جمعیت، استعداد عجیب کشاورزی و منابع غنی نفتی سالهاست که آرزو دارد تبدیل به قدرت برتر منطقه ای شود اما راههای دریایی و ارتیاطی آن با دنیای بیرون محدود است.

ورود سینما به ایران از همان ابتدا با حاشیه‌ها و حرف و حدیث‌هایی مواجه شد که هنوز هم دامنه اعتراض به آن، به‌ کلی برچیده نشده است. با این تفاوت که زمانی اصل موجودیت صنعت سینما از جانب گروه‌هایی از جامعه مورد اعتراض بود و امروز محتوا و اثرات فرهنگی آن محل نقد و بحث است. اما چرا صنعت سینما که می‌‌توانست مورد اقبال و استفاده همه طیف‌های جامعه قرار بگیرد، ورود و ظهورش در ایران، این همه بحث‌انگیز شد؟

حاجی بابا، نمادی از یک بورژوازی خودساخته و ریشه دار ایرانی است که زیر سایه ترس و تحقیر و فشار موفق به حفظ و توسعه کسب و کار خود شده است. نماز صبحش ترک نمی شود و ترانه قمرالملوک وزیری هم در قاب زندگی او جای دارد