من، بنا داشتم در طول دوران همکاری در داخل وزارت صمت، هر روز چیزی بنویسم و آرشیو کنم و در آینده اگر فرصتی دست داد منتشر کنم.  روز نوشته ها و خاطرات روزانه، معمولا مختص مقامات بالاست. حالا من سعی می کنم از پایین به بالا نگاه کنم و بر اساس مشاهدات خودم با زبانی غیر رسمی و غیر اداری، برخی مسائل و تنگناهای سیاستگذاری  و  تصمیم گیری در حوزه صنعت، معدن و تجارت را ثبت کنم. 

 بعدا تصمیمم عوض شد و با خودم گفتم این چه کاری است که منتظر آینده نامعلوم بمانم؟  وانگهی، اگر این نوشته ها بتواند به درک بهتر شرایط و تعدیل انتظارات و کاهش فشارها  بینجامد، چه بهتر که دست کم بخشی از آن، همین حالا منتشر شود.

 این نوشته ها را ادامه خواهم داد و مشخص است که دلنوشته شخصی  است و ارتباطاتی به مسئولیت حقوقی و اداری من ندارم. آنچه هم می نویسم، سعی می کنم که نزدیکترین روایت به حقیقت باشد. تا چه شود 

واقعیت این است که تبدیل عسکر اولادی از یک بورژوازی خرده پا به یک بورژوازی تجاری بزرگ، محصول اقدام نیرو‌های سیاسی در دامن زدن به فضای ضد سرمایه داری بود، اما او با هوشیاری یا معرفت تاریخی خود به آلت دست این ایدئولوژی سرمایه ستیز تبدیل نشد. شک نکنید که به حکم اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی ایران، او نیز به عنوان یک طبقه موتلف با بلوک قدرت، از فضای حادث شده بعد انقلاب بی نهایت استفاده کرد و سود برد. اما تبدیل به سرمایه دار تصادفی، رانتی و وام ستان و ارزبگیر و فاسد نشد.

برای کسانی که از نزدیک با شاکله و ساختار وزارت صنعت، معدن و تجارت آشنا هستند، این وزارتخانه عظیم و حجیم تداعی‌‌‌کننده حس دوگانه «جاذبه» و «گریز» است. این حس را بیش از هر جایی می‌‌‌توان در کنار درِ ورودی ساختمان مرکزی آن در خیابان سمیه تهران تجربه کرد؛ سنگ‌‌‌آویز مجلل و دیدنی آن هر تازه‌واردی را در بدو حضور، مبهوت و مجذوب شکوه و زیبایی خود می‌کند. اما این حس موقتی است و به‌زودی حس تشویش از ماندن در زیر آوار چند تن سنگ بر او مستولی می‌شود. این احساس متعارض تحسین و تشویش، مختص ارباب‌رجوع و مراجعان به این وزارتخانه نیست، بلکه وزرا و مدیران تازه‌وارد هم به‌زودی درمی‌‌‌یابند که انگیزه ماندن و کار کردن در وزارت پرتلاطم صنعت، معدن و تجارت، به اندازه جاذبه لحظات ورود و تشویق و ابراز احساسات روز معارفه نیست.

حاج محمود علیمردانی فقط کارخانه نساخت، بلکه به ما آموخت که می توان با دست خالی از یک روستای دور افتاده بلند شد و سنگی از پیش پای هزاران جوان بیکار، بلند کرد.

سلطان سلیم پادشاه مقتدر عثمانی، قصد تصرف اروپا را داشت که ناگهان بایزید دوم، برادر زاده اش، ادعای خلافت کرد و به دربار حکومت نوپای شاه اسماعیل صفوی پناه آورد. عثمانی ها خواستار استرداد او شدند اما شاه جوان و اطرافیانش، تحویل یک پناهده را خلاف رسم مروت و جوانمردی دانستند و از این کار امتناع کردند حتی حاکم بی تدبیر صفوی ها در دیار بکر، در نامه ای تحقیر آمیز به سلطان سلیم نوشت : « اگر مردی بیا با ما بجنگ و اگر زن هستی، آرایش کن و در خانه بمان»! 

در زندگی حرف هایی هست و رازهایی هست که یک زن دوست دارد فقط به شوهرش بگوید. غصه هایی هست که با تکیه روی شانه شوهر پایان می یابد. گاهی مردی را می خواهد که برایش ناز کند ، قهر کند، آشتی کند اما هیولای جنگ تمام این فرصت ها ی قشنگ را از همسران شهیدان ربوده است.