۵4 سال بعد از مرگ سید حسن تقی زاده، هنوز در بر همان پاشنه می چرخد و مشکل ایرانیان با فرهنگ و تمدن غربی حل و فصل نشده است. نه آنقدر غربی شدیم که از علم، صنعت و تکنولوژی آنان در جهت رفاه مردم خود بهره ای ببریم و نه آنقدر ملی و بومی و اسلامی باقی ماندیم که پناهگاهی دینی، عاطفی و اخلاقی برای این مردم خسته و درمانده باشیم.

معلوم نیست دقیقا از کجا و از چه زمانی،  معیار اندازه گیری ارزش پدرها تغییر کرد. وزن و اعتبار پدر شد پول و ماشین و مستغلات و ویلای شمال. پدری نمونه شد که از روی شانه های دیگران بالارفته و از مرزهای انسانی و اخلاقی عبور کرده بود! بقیه شدند پدرهای بی عرضه و دست و پا چلفتی و بی پول. پدرهای شکست خورده !  

روابط ایران و پاکستان از هنگام استقلال این کشور از هند در اوت 1947 کماکان ادامه داشته‌است. ایران اولین کشوری بود که استقلال پاکستان را به رسمیت شناخت و متقابلاً پاکستان نیز از جمله کشورهایی است که بلافاصله بعد از پیروزی انقلاب، نظام جمهوری اسلامی ایران را به رسمیت شناخته است. هر دو کشور ایران و پاکستان از بازیگران مهم آسیا به حساب می‌آیند و در حوزه‌های مختلف سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و امنیتی از دغدغه‌ها، اشتراکات و همکاری‌هایی برخوردارند. 

علی ترخانی که خود نیز عاری از مال و مکنت نبود،  نسبت به صحت مصادره اموال هژبر یزدانی و قانون مصادره ها ( مصوب تیرماه 1358) تردید کرد. این اقدام او با واکنش تند انقلابیون مواجه شد و نام او را هم در فهرست 52 نفره سرمایه داران طاغوتی ثبت کردند

 هاشمی رفسنجانی در دوسال نخست انقلاب و در طول دوران جنگ از چهره های پر نفوذ و محبوب  درون نظام جمهوری اسلامی به حساب می آمد که یک قلم از آن، حمایت همه جانبه فرماندهان سپاه پاسدارن از او بود.  

با انتخاب او به عنوان رئیس جمهور و تغییر در گرانیگاه نیروهای سیاسی، به تدریج مخالفت هایی از برنامه ها و شخص او شروع شد و در دوره رقابت انتخاباتی با احمدی نژاد در سال 84 رسمی و رسانه ای شد و دیگر دشمن هاشمی، دشمن پیغمیر تلقی نمی شد که هیچ، حتی ناسزا گویی به او بی آب و نان هم نبود.  

نخستین حمله رسمی به نگرش سیاسی و برنامه اقتصادی هاشمی در سال ۷۰ و از سوی رسول نژاد نمایند دماوند و فیروز کوه در گفتگو با هفته نامه صبح صورت گرفت که با لحن گزنده ای گفت: «در ایران مافیای سیاسی و اقتصادی شکل گرفته که از سرمایه داران و برخی آقازاده ها تشکیل شده است و با بهره گیری از ثروت و قدرت برآن است که همه امور را در قبضه خود درآورد و این به راستی فاجعه است»!

کنتراتی ها جوانان و نوجوان روستایی بودند که توسط سرکارگران برای کار به کوره های آجر پزی شهرهای بزرگ و دوردست برده می شدند. اغلب آنها با ادبیات امروز «بچه های کار» نامیده می شدند که کل مبلغ دستمزد 6 ماهه آنها، حتی قبل از شروع کار، بصورت یکجا به خانواده آنان پرداخت می شد و سرکارگرها مجاز بود که از این آدم های خریده شده، به هر میزان که می خواهند کار بکشد و در جیره و خرجی آنها به نحوی صرفه جویی کنند که بیشترین فایده و کمترین هزینه عاید شود.

با اینکه در حال حاضر تحریم‌های بین‌المللی به عنوان یک موضوع مرتبط با اقتصاد سیاسی بر شاکله اقتصاد و صنعت ایران تاثیر جدی برجای گذاشته است، بنا به برخی ملاحظات، بسیاری از پژوهشگران حاضر به ارایه چنین تحلیل‌هایی نیستند و در نتیجه، ریشه و منشأ بسیاری از مشکلات جاریه یا موانع توسعه اقتصادی و صنعتی ناگفته و نادیده باقی می‌ماند