افسر عراقی دید من خیلی حرف می زنم از مترجم پرسید که این چی میگه؟ گفت: «میگه سنی مذهب هستم مثل خود شما». خلاصه نمی دانم به زبان عربی چه گفت ولی آنچه مترجم به من فهماند اینکه « ایشون را ببرید و بیشتر بزنید !» در عمل هم همین اتفاق افتاد و در طول مدت اسارت اگر من سنی مذهب بیشتر از بقیه اذیت نشده باشم، کمتر نشدم. تازه فهمیدم که صدام حسین نه مذهب دارد و نه مروت !

در گذشته نه چندان دور، باخرز بخشی از تربت حیدریه به حساب می آمد و مراوده و رفت و آمد مردم هم بیشتر با آن منطقه صورت می گرفت.
تا جائیکه من یادم هست، در طول دهه 50 و 60 فقط یک اتوبوس از باخرز عبور می کرد که متعلق به مرحوم کربلایی محمد تَن زن بود که حالا مردم محلی به اختصار کِل ممد صدا می کردند و مثلا می گفتند اتوبوس کل ممد آمد و یا ما از اتوبوس کل ممد جاموندیم…

محمود دولت آبادی نویسنده سیاسی نیست. خود او می گوید: «من مرد سیاست نیستم . اما چه کنم که می بینم، می شنوم، می اندیشم و لاجرم می نویسم». با همه اینها، او در صدد بود تا نوع تازه ای از مبارزه در قالب جنبش دهقانی – عشیره ای علیه بازمانده های فئودالیسم در دهات و نیز به گفته خودش« بورژوازی حریص تازه و نوظهور در حاشیه شهرها» را شکل دهد. قربانیان اغلب داستانهای او افراد مهاجر و رانده شده از روستاهاست که امکان سازگاری با محیط حاشیه شهرها را ندارند و دچار بحران و آسیب و عصیان می شوند. در توصیف این شرایط، البته افراط کرد هم تصویری سیاه و یاس آور از زندگی در چشم ما فرو کرد و هم روند شهرنشینی و پیدایی بورژوازی به عنوان مبانی صنعت گستری و توسعه اقتصادی را به پرسش گرفت!

نوشته ها وشعر شاملو، اگرچه اعتراضی و غمگنانه بود: «من درد مشترکم، مرا فریاد کن!» اما سویه سیاسی آن برسویه اجتماعی اش می چربید و یا لااقل مثل دولت آبادی و ساعدی و آل احمد، مسئله اصلی اش مناسبات تولیدی و مدرنیسم و صنعت ستیزی و  ستایش فقر و نوازش فقیران نبود: خود او از اینکه گاهی به خاطر فقر و تامین معاش حاضر به انجام کاری می شد و چیزی می نوشت گلایه داشت :« دریغا که فقر/ چه به آسانی/ احتضار فضیلت است».

فرزندان و نوادگان واقعی شیخ احمد همان میراث داران فکری و اخلاقی او هستند که سبک و سلوک انسانی و آزادگی شیخ را در زندگی خود ساری و  جاری کرده اند. کسانی که در طول این تاریخ مطول، توانسته اند در هنگامه بلا و طوفان و سختی و مصیبت، دستهایی را بگیرند، اشک هایی را پاک کنند و دل هایی را آرام کنند. هر کس بزر محبتی می کارد، فرزند خَلف شیخ است