ادعای دیدن «آل» و «جن» و بطور کلی موجودات فرازمینی و یا اصطلاحا «از ما بهترون» در میان عامه مردم باخرز قدیم به شدت رواج داشت. البته آنها این موجودات را افسانه نمی دانستند، بلکه از واقعیت محضی سخن می گفتند که گویی در زندگی آنها حضوری همیشگی دارد

در زمان قاجاریه، اعطا یا فروش القاب به زنان درباری نیز باب شد و با عناوینی چون فخرالدوله، شوکت السلطنه، قدرت السلطنه و غیره خطاب می شدند، با این حال، نقش چندانی در زندگی اجتماعی نداشتند. بجر افرادی مثل مهدعلیا مادر و انیس الدوله همسر ناصرالدین شاه که آنها هم نه از طریق سیاست ورزی، بلکه به شیوه فتنه گری امورات خود را پیش می بردند. دوشخصیت لایق و قدرتمند دوره قاجاریه یعنی امیرکبیر و سپهسالار با توطئه زنانه زمین گیر شدند

توجه بیش از حد مرحوم علی رضا قلی به جامعه در مباحث توسعه نباید ما را از اهمیت حکومت و حکمرانی در زوال و پیشرفت جوامع معاصر غافل کند. هر چند این حرف او را باید با طلا نوشت که : « مردمی که فرهنگ روابط اجتماعیشان در ساختارکلی با نظام سیاسی حاکم یکی است ، هرگاه علیه ظلم حاکم قیام کنند و به حکومت برسند ،جز ادامه کار گذشتگان و شاید بدتر از آن کار دیگری نمی توانند بکنند…».

به گمان من همه گروهها و نیروهایی که در یکصد سال گذشته در عرصه سیاست ورزی و روشنفکری ایران ظهور کردنداعم از ملی، مارکسیست و اسلامی و غیره، نیز هریک رویایی برای توسعه و آزادی مردم ایران داشتند که به در بسته خورد. چراغ امیدی که اکنون در دل مردم ایران کورسو می زند هم جلوه و ادامه ای از همان تکاپوی یکصد ساله است.

این پرسش همچنان مطرح است که چنین رابطه سرشار از سوء تفاهمی چگونه 20 سال دوام آورد و سیمین دانشور که می گفت « چرا باید بسوزی و بسازی ؟ مگر عمر را چندبار به آدمیزاد می دهند ؟ » چگونه حاضر شد به عنوان یک زن روشنفکر و تحصیل کرده ایرانی اینقدر خود را خرد کند و یک عمر بسوزد و بسازد. مگر عمر را چند بار به او داده بودند؟I

نویسنده کتاب «مقاومت شکننده» یکی از مهمترین وقایعی که بر جهت‌گیری مبارزه گروه‌ها علیه حکومت تاثیر گذاشت را راهپیمایی بزرگ و تعیین کننده در روزهای تاسوعا و عاشورای ۵۷ می‌داند که رهبری ائتلاف علیه شاه و کلیت فرهنگ سیاسی مقاومت را در اختیار روحانیون و نیروهای مذهبی قرار داد.

در این سال‌های آخر، گاهی که یکی از همکلاسی ها یا دوستان مشترک را می‌دیدم، جویای حالش می‌شدم که متاسفانه اغلب آن‌ها، از من بی خبرتر بودند. چند وقت پیش، یکی از دوستان گفت که آقای فاروقی بیمار و خانه نشین است. از بیماری‌اش پرسیدم که گفت بواسطه بیماری بخشی از حافظه‌اش دچار فراموشی شده است. 

حاج رمضان فارقی روز 11 بهمن 1400 بدرود حیات گفت. همانطور که خودش می گفت شاید از این همه استراحت خسته شده بود..

خدایش بیامرزد