در ميان بزرگان، ريش سفيدان و معتمدان شهر تايباد، پير مرد خوش كلام و پر جنب و جوشي بود كه با دستار بزرگ و سبز رنگش، از ديگران متمايز مي شد؛ او را سيد احمدشاه حسيني مي ناميدند و در یک زمانی يك تايبادي بود و يك سيد احمد شاهي….

هرچند عبدالرحمن جامي را، بيشتر با اشعار روح بخش و بي بديلش مي شناسند اما او علامه همه چيز دان و افتاده اي بود كه به اغلب علوم دوران خود وقوف كامل داشت. در زندگي شخصي، نرمي و خوش رويي و عزت نفس را پيشه كرد و در تمام عمر از در ستايش و تملق هيچ قدرتي برنيامد.

باديدگاههاي محمدعلي كاتوزيان مي توان موافق يا مخالف بود اما در هر صورت آثار و نوشته هاي او، افق جديدي پيش روي پ‍ژوهشگران سياست و اقتصاد ايران گشود.

پيرمرد تنها و بيماري كه روز 19 آبان 1381 در يك ساختمان قديمي و متروك در ميدان حسن آباد تهران درگذشت را ممكن است خيلي از شما نشناسید و یا به ياد نياوريد. اما او با همان معيارهاي سالهای آغازین انقلاب اسلامی، مي توانست حتي نخست وزیر و رئيس جمهور ايران شود.