کتاب «دیباچه ای بر نظریه انحطاط ایران» و دیگرآثار دکتر طباطبایی مثل خود او همیشه هواداران و منتقدان سرسخت داشته است. آنچه مسلم است در این کتاب او سیرتاریخ ایران و غرب را یکسان تلقی کرده و تجدد را معیاری برای ارزیابی سنت قرار داده است که این موضع ممکن است به فهم کامل مسائل ایران کمک نکند. تاکید مضاعف این کتاب بر بُعد اندیشه و فلسفه سیاسی، مانع از لحاظ کردن دیگر عوامل بویژه عامل جامعه شناختی و اقتصاد سیاسی در تحلیل عقب ماندگی ایران شده است. طباطبایی از جامعه شناسی که تاثیر نیروها و ساختارهای اجتماعی در تحول جوامع را توضیح می دهد نه تنها استفاده نمی کند، بلکه به زشتی یاد می کند.

اینکه آیا آمار افرادی که پرویز ثابتی از زندگی ساقط کرد بیشتر است، یا تعداد جان هایی که پروفسور پردیس ثابتی به جهانیان بخشید؟ فعلا قابل مقایسه و محاسبه دقیق نیست اما آنچه مسلم است، اینکه نه آن جنایات پدر، چیزی از ارزش کار این دختر بی گناه کم می کند و نه این خدمات و افتخارات علمی و انسانی دختر، چیزی به اعتبار آن پدر سنگدل می افزاید

از نکته های جالب تاریخی اینکه سران حکومت قاجار حاضر به پذیرش این  بی لیاقتی و شکست خود نمی شدند و در دوره فتحعلی شاه، هر ساله در سالروز شروع این جنگ ها، جشن پیروزی برکفار برگزار می شد و هیچ کس جرات اعتراض نداشت.

او به حق، فریادی بود در زمانه خاموش ما و اعتراضی بود در هنگامه سکوت ما.  صدایی بود بغض آلود که گویی قرنها در گلوی ایرانیان گیر کرده بود. اگر او نمی خواند «فریاد…آیا فریاد…» شاید  ما خفه می شدیم. دریغا که صدای ایران گرفت !

۵۰ سال بعد از مرگ سید حسن تقی زاده، هنوز در بر همان پاشنه می چرخد و مشکل ایرانیان با فرهنگ و تمدن غربی حل و فصل نشده است. نه آنقدر غربی شدیم که از علم، صنعت و تکنولوژی آنان در جهت رفاه مردم خود بهره ای ببریم و نه آنقدر ملی و بومی و اسلامی باقی ماندیم که پناهگاهی دینی، عاطفی و اخلاقی برای این مردم خسته و درمانده باشیم.