«حاج محمدحسین مهدوی امین الضرب» فرزند حاج «محمدحسن امین الضرب»، در 26 اسفند 1250 ه.ش در تهران متولد شد. در کودکی و جوانی علوم مختلف را فراگرفت و به دو زبان عربی و فارسی تسلط داشت. در شانزده سالگی کار خود را در تجارتخانه پدر آغاز کرد و چند سفر کوتاه به اروپا رفت

ترخانی ها هم به مانند دیگر تجار ایران  در نیمه راه متوجه شدند که روند مصادره ها ممکن است به مصادره سرمایه داران صنعتی محدود نشود و تا مصادره همه نوع سرمایه ها، حتی سرمایه های تجاری هم ادامه یابد. حدس ترخانی ها درست بود، عناصر تندرو و چپ اندیش که لباس انقلابی گری به تن کرده بودند در تدارک تهیه طرحی برای دولتی کردن تجارت خارجی بودند که معنی دیگرش، جلوگیری از ظهور تجار بزرگ در ایران بود

جای خرسندی است که فرزندان و خانواده مرحوم هاشمی، او را در هاله ای از تقدس نپیچیده اند و شرایطی را پدید آورده اند که امروز می شود در خانه او، این شخصیت بزرگ را ارزیابی و نقد کرد. حالا ما چه موافق یا منتقد عملکرد سیاسی و اقتصادی هاشمی باشیم، آنچه مسلم است او یکی از نخبگان خاورمیانه و جهان اسلام بود.

ترخانی ها هم به مانند دیگر تجار ایران  در نیمه راه متوجه شدند که روند مصادره ها ممکن است به مصادره سرمایه داران صنعتی محدود نشود و تا مصادره همه نوع سرمایه ها، حتی سرمایه های تجاری هم ادامه یابد. حدس ترخانی ها درست بود، عناصر تندرو و چپ اندیش که لباس انقلابی گری به تن کرده بودند در تدارک تهیه طرحی برای دولتی کردن تجارت خارجی بودند که معنی دیگرش، جلوگیری از ظهور تجار بزرگ در ایران بود

 اگر چه صفوی ها در چند نوبت به شکست ازبک ها مبادرت کرده بودند اما در طول حکومت صفویه همواره خطر هجوم مجدد آنها وجود داشت. به همین دلیل، شاه عباس دوم تعدادی از جنگ آوران را به همراه خانواده و به  فرماندهی  « دوستعلی خان زنگنه» برای همیشه به مرزهای شرقی کسیل داشت و  حکومت ماروچاق (در حدود هرات) را به آنها سپرد و (در سال 1055 ق) ولایت «خواف» و «باخرز»  را به عنوان تیول در اختیار آنها، قرار داد. دو سال بعد که دوستعلی خان به همراه سپاه شاه عباس، هرات را محاصره و تصرف کرد، بخشهای زیادی از خراسان به قلمرو حکومت او افزوده شد.

در همان گیر ودار سرمای دندان شکن و سرهای در گریبان، ناگهان کسی فریاد می زد: « نفت آمد، نفت…! » و به دنبال آن موجی از آدمهای گالن به دست، پیاده یا با الاغ، به سمت روستای قلعه نو به راه می افتاند. در قلعه نو علیای باخرز  یک شعبه توزیع نفت وجود داشت که متعلق به حاج سیدآصف سیدالحسینی بود. سید آصف با پدر من دوست بود، هر دو با هم به سربازی رفته بودند و در یک پادگان خدمت کرده بودند. به همین دلیل من او را از کودکی می شناختم.