دکتر عبدالهادی حائری محققی بی طرف و فراتر از آن،انسان آزاده ای بود. پژوهش های او در باره تاریخ مشروطیت ایران، دست کم از حیث  دخیل کردن تحلیل در روایت های تاریخی و نیز دوری از تعصبات و حب و بغض های سیاسی و ایدئولوژیک، بی نظیر است. مثلا او بر خلاف اغلب تاریخ نگاری های بعد از انقلاب، در باره نقش مثبت شیخ فضل الله نوری در انقلاب مشروطیت، تردیدهای جدی داشت و تحت هیچ مصلحتی هم حاضر به عقب نشینی از یافته های پژوهشی خود نبود.

در همین روزها، که احساس می کنیم که زیر صد آسمان تاریک جهانی، یک ستاره روشن نداریم، بد نیست بدانید که بزرگترین مرکز تجاری جهان، بزرگترین تفریگاه ساخته شده جهان، بزرگترین دریاچه و استخر سرپوشیده جهان، بزرگترین پیست اسکی سرپوشیده جهان، بزرگترین پارکینگ اتومبیل جهان و بزرگترین بنگاه ملکی و مستغلات جهان، متعلق به «قرمزیان» یک خانواده ایرانی ساکن آمریکا و کاناداست که سالانه میلیون ها جهانگرد پولدار اروپایی و روسی و چینی و انگلیسی و آلمانی و غیره … در نوبت می ایستند تا میلیاردها دلار خود را صرف خرید و تفرج در این اماکن کنند.

اکنون اگر عزم آقای رئیسی در اجرای سیاست استفاده از سرمایه و تخصص ایرانیان خارج از کشور در بازسازی اقتصاد آسیب دیده ایران، کاملا جزم است باید علی الحساب که قدرت سیاسی یکدست شده است، این ایده را تبدیل به سیاست رسمی نظام نماید و این فراخوان خجسته مشخصا از زبان رهبری نظام بیان شود که پیشبرد این کار و جلب صاحبان فکر و سرمایه، از دولت به تنهایی ساخته نیست. وگرنه «سرمایه» پدیده هوشمندتر از آن است که از یک سوراخ چند بار گزیده شود

این گزارش را به پیشنهاد یکی از دوستان خارج از کشور در سال 86 نوشتم که قرار بود، خاطرات روزنامه نگاران را جمع کند و در کتابی منتشر کند. انتخابات نهمین دوره ریاست جمهوری ایران در سال 84 به دوردوم کشیده شده بود و آقایان هاشمی رفسنجانی و محمود احمدی نژاد با کسب بیشترین آراء به دور دوم راه یافته بودند تا در رقابتی دوباره به کرسی ریاست جمهوری در ایران دست یابند

امام خمینی هم به عنوان یک رهبر سیاسی تصمیماتی گرفت که می توانست نگیرد و تصمیماتی را نگرفت که می توانست بگیرد اما هرچه بود، هرتصمیمی که گرفت و هر کاری که کرد، به آن باور داشت و مسئولیتش را پذیرفت و از خودش مایه گذاشت

حدس می زنم که الان باید فصل رسیدن توت های باخرز باشد. چون یادم هست که رسیدن توت ها، مصادف می شد با فرارسیدن دوره ای که باید برای امتحان ثلث سوم و پایان سال تحصیلی آمده می شدیم. همان «سه ماه تعطیلی» معروف که همیشه، منتظرش بودیم