واقعیت این است که تبدیل عسکر اولادی از یک بورژوازی خرده پا به یک بورژوازی تجاری بزرگ، محصول اقدام نیرو‌های سیاسی در دامن زدن به فضای ضد سرمایه داری بود، اما او با هوشیاری یا معرفت تاریخی خود به آلت دست این ایدئولوژی سرمایه ستیز تبدیل نشد. شک نکنید که به حکم اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی ایران، او نیز به عنوان یک طبقه موتلف با بلوک قدرت، از فضای حادث شده بعد انقلاب بی نهایت استفاده کرد و سود برد. اما تبدیل به سرمایه دار تصادفی، رانتی و وام ستان و ارزبگیر و فاسد نشد.

برای کسانی که از نزدیک با شاکله و ساختار وزارت صنعت، معدن و تجارت آشنا هستند، این وزارتخانه عظیم و حجیم تداعی‌‌‌کننده حس دوگانه «جاذبه» و «گریز» است. این حس را بیش از هر جایی می‌‌‌توان در کنار درِ ورودی ساختمان مرکزی آن در خیابان سمیه تهران تجربه کرد؛ سنگ‌‌‌آویز مجلل و دیدنی آن هر تازه‌واردی را در بدو حضور، مبهوت و مجذوب شکوه و زیبایی خود می‌کند. اما این حس موقتی است و به‌زودی حس تشویش از ماندن در زیر آوار چند تن سنگ بر او مستولی می‌شود. این احساس متعارض تحسین و تشویش، مختص ارباب‌رجوع و مراجعان به این وزارتخانه نیست، بلکه وزرا و مدیران تازه‌وارد هم به‌زودی درمی‌‌‌یابند که انگیزه ماندن و کار کردن در وزارت پرتلاطم صنعت، معدن و تجارت، به اندازه جاذبه لحظات ورود و تشویق و ابراز احساسات روز معارفه نیست.

حاج محمود علیمردانی فقط کارخانه نساخت، بلکه به ما آموخت که می توان با دست خالی از یک روستای دور افتاده بلند شد و سنگی از پیش پای هزاران جوان بیکار، بلند کرد.

سلطان سليم پادشاه مقتدر عثماني، قصد تصرف اروپا را داشت كه ناگهان بايزيد دوم، برادر زاده اش، ادعاي خلافت كرد و به دربار حكومت نوپاي شاه اسماعيل صفوي پناه آورد. عثماني ها خواستار استرداد او شدند اما شاه جوان و اطرافيانش، تحويل يك پناهده را خلاف رسم مروت و جوانمردي دانستند و از اين كار امتناع كردند حتي حاكم بي تدبير صفوي ها در ديار بكر، در نامه اي تحقير آميز به سلطان سليم نوشت : « اگر مردي بيا با ما بجنگ و اگر زن هستي، آرايش كن و در خانه بمان»! 

در زندگي حرف هايي هست و رازهايي هست كه يك زن دوست دارد فقط به شوهرش بگويد. غصه هايي هست كه با تکیه روي شانه شوهر پايان مي يابد. گاهي مردي را مي خواهد كه برايش ناز كند ، قهر کند، آشتی کند اما هيولاي جنگ تمام اين فرصت ها ي قشنگ را از همسران شهيدان ربوده است.