ما ایرانیان اکنون وارث منظومه فکری بزرگی هستم که دست کم یک وجه آن اندیشه‌های صوفیانه و عرفانی است که در فکر، نیایش، ادبیات، هنر، موسیقی و در زندگی روزانه ما ساری و جاری است. شمس و مولوی بخشی از همین جریان سیال است که از دست دادن آن، ما را در جهان نو شونده، متزلزل خواهد کرد. بگذاریم هر کس آنگونه که می پرستد با خدای خود گفتگو کند و به زندگی خود سامان و جهت بخشد.

من، بنا داشتم در طول دوران همكاري در داخل وزارت صمت، هر روز چيزي بنويسم و آرشيو كنم و در آينده اگر فرصتي دست داد منتشر كنم.  روز نوشته ها و خاطرات روزانه، معمولا مختص مقامات بالاست. حالا من سعي مي كنم از پايين به بالا نگاه كنم و بر اساس مشاهدات خودم با زباني غير رسمي و غير اداري، برخي مسائل و تنگناهاي سياستگذاري  و  تصميم گيري در حوزه صنعت، معدن و تجارت را ثبت كنم. 

 بعدا تصميمم عوض شد و با خودم گفتم اين چه كاري است كه منتظر آينده نامعلوم بمانم؟  وانگهي، اگر اين نوشته ها بتواند به درك بهتر شرايط و تعديل انتظارات و كاهش فشارها  بينجامد، چه بهتر كه دست كم بخشي از آن، همين حالا منتشر شود.

 اين نوشته ها را ادامه خواهم داد و مشخص است كه دلنوشته شخصي  است و ارتباطاتي به مسئوليت حقوقي و اداري من ندارم. آنچه هم مي نويسم، سعي مي كنم كه نزديكترين روايت به حقيقت باشد. تا چه شود 

واقعیت این است که تبدیل عسکر اولادی از یک بورژوازی خرده پا به یک بورژوازی تجاری بزرگ، محصول اقدام نیرو‌های سیاسی در دامن زدن به فضای ضد سرمایه داری بود، اما او با هوشیاری یا معرفت تاریخی خود به آلت دست این ایدئولوژی سرمایه ستیز تبدیل نشد. شک نکنید که به حکم اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی ایران، او نیز به عنوان یک طبقه موتلف با بلوک قدرت، از فضای حادث شده بعد انقلاب بی نهایت استفاده کرد و سود برد. اما تبدیل به سرمایه دار تصادفی، رانتی و وام ستان و ارزبگیر و فاسد نشد.

برای کسانی که از نزدیک با شاکله و ساختار وزارت صنعت، معدن و تجارت آشنا هستند، این وزارتخانه عظیم و حجیم تداعی‌‌‌کننده حس دوگانه «جاذبه» و «گریز» است. این حس را بیش از هر جایی می‌‌‌توان در کنار درِ ورودی ساختمان مرکزی آن در خیابان سمیه تهران تجربه کرد؛ سنگ‌‌‌آویز مجلل و دیدنی آن هر تازه‌واردی را در بدو حضور، مبهوت و مجذوب شکوه و زیبایی خود می‌کند. اما این حس موقتی است و به‌زودی حس تشویش از ماندن در زیر آوار چند تن سنگ بر او مستولی می‌شود. این احساس متعارض تحسین و تشویش، مختص ارباب‌رجوع و مراجعان به این وزارتخانه نیست، بلکه وزرا و مدیران تازه‌وارد هم به‌زودی درمی‌‌‌یابند که انگیزه ماندن و کار کردن در وزارت پرتلاطم صنعت، معدن و تجارت، به اندازه جاذبه لحظات ورود و تشویق و ابراز احساسات روز معارفه نیست.

حاج محمود علیمردانی فقط کارخانه نساخت، بلکه به ما آموخت که می توان با دست خالی از یک روستای دور افتاده بلند شد و سنگی از پیش پای هزاران جوان بیکار، بلند کرد.