یکی همشهریان باخرزی من می گفت: « شما در تهران فقط به پزشکیانی رای داده اید که مورد قبول نظام بود، نهج البلاغه می خواند و فقط گرایش سیاسی متفاوت تری از دیگر کاندیداها داشت اما در روستاهای دور افتاده خراسان،  فضایی به وجود آورده بودند که رای به پزشکیان، معادل اقدام علیه امنیت ملی و ضدیت با ارزشهای انقلاب و نظام بود! بنابراین، فکر نکنید رای شما و ما به پزشکیان، هم وزن است»؟  متاسفانه حرف درستی می زد!

احمد شاملو به سبک ادبی و سلوک سیاسی و نیز عشق به سرزمین مادری پایبند ماند. تا آخرین روزهای عمر که اغلب آثارش اجازه نشر نمی یافت و در مضیقه مالی بود و به خاطر بیماری دیابت، یک پایش را از دست داده بود، با همان یک پای باقی مانده، استوار و محکم روی خاک ایران ایستاد و به همه دعوت ها برای زندگی در خارج از کشور پاسخ منفی داد: « راستش بار غربت، سنگین‌تر از توان و تحمل من است… چراغم در این خانه می‌سوزد، آبم در این کوزه ایاز می‌خورد و نانم در این سفره ‌است…».

احمد قوام نه روحانی بود و نه روشنفکر. نه روزنامه‌نگار بود نه فیلسوف. یک رجل سیاسی پراگماتیست بود. گویا قوام برای این آمده بود که شاهان مختلف هنگام بحران به سراغ او بروند تا بحران را حل کند. احمد قوام در تاریخ ۳۱ تیر ۱۳۳۴ و در سن هشتاد و دو سالگی به علت سکته مغزی از دنیا رفت.

در روز 30 تیر 1357 و دقیقا در روز نیمه شعبان خبر رسید که خودرو پژو احمدکافی و خانواده اش  در جاده قوچان به مشهد با یک کامیون ارتشی تصادف کرده و او کشته شده است. مردم از این خبر شوکه شدند و فریاد کنان از مشهد و تهران به سمت محل تصادف به راه افتادند بطوریکه صف های چند کیلومتری تشکیل شده بود و مردم عصبانی شعارهایی علیه حکومت سر داده بودند

 این خاطره را نقل کردم که تاکید کنم گاه یک پیام خوب هم اگر با روش و ابزار خوب و در موقعیت مناسب منتقل نشود می تواند، نتیجه معکوس در برداشته باشد و مردم را در موضع مخالفت و مقاومت قرار دهد. اگر مردم روستای قلعه نو در یک فضای آرامتری و به جای قبرستان به داخل روستا مراجعه می کردند و با ادبیات و بیان مناسب تری به طرح موضوع می پرداختند قطعا اثر بیشتر و هزینه کمتری داشت.

نویسنده کتاب «مقاومت شکننده» یکی از مهمترین وقایعی که بر جهت‌گیری مبارزه گروه‌ها علیه حکومت تاثیر گذاشت را راهپیمایی بزرگ و تعیین کننده در روزهای تاسوعا و عاشورای ۵۷ می‌داند که رهبری ائتلاف علیه شاه و کلیت فرهنگ سیاسی مقاومت را در اختیار روحانیون و نیروهای مذهبی قرار داد.

در قدیم ترا، هندوانه یک میوه جمعی و خانوادگی بود؛ مثل آبگوشت که همه با هم می خوردند و یا همین نوشابه خانواده الان، که یکبار درش باز میشود و یکباره هم تمام می شود

یکی از رویدادهای جذاب و دلچسب در روزهای اخیر، برنامه تجلیل از خدمات فرهنگی و هنری استاد فاروق کیانی پور، به عنوان گنجینه زنده بشری،  در خانه هنرمندان تهران بود؛ آنهم در حضور یکی از قله های ادبی روزگارما؛ استاد محمود دولت آبادی، خالق کلیدر و کلنل و دهها قصه و افسانه از یاد رفته