حاج محمود علیمردانی فقط کارخانه نساخت، بلکه به ما آموخت که می توان با دست خالی از یک روستای دور افتاده بلند شد و سنگی از پیش پای هزاران جوان بیکار، بلند کرد.

سلطان سلیم پادشاه مقتدر عثمانی، قصد تصرف اروپا را داشت که ناگهان بایزید دوم، برادر زاده اش، ادعای خلافت کرد و به دربار حکومت نوپای شاه اسماعیل صفوی پناه آورد. عثمانی ها خواستار استرداد او شدند اما شاه جوان و اطرافیانش، تحویل یک پناهده را خلاف رسم مروت و جوانمردی دانستند و از این کار امتناع کردند حتی حاکم بی تدبیر صفوی ها در دیار بکر، در نامه ای تحقیر آمیز به سلطان سلیم نوشت : « اگر مردی بیا با ما بجنگ و اگر زن هستی، آرایش کن و در خانه بمان»! 

در زندگی حرف هایی هست و رازهایی هست که یک زن دوست دارد فقط به شوهرش بگوید. غصه هایی هست که با تکیه روی شانه شوهر پایان می یابد. گاهی مردی را می خواهد که برایش ناز کند ، قهر کند، آشتی کند اما هیولای جنگ تمام این فرصت ها ی قشنگ را از همسران شهیدان ربوده است.

سید احمد فردید در ۲۵ مرداد ۱۳۷۳ در تنهایی در گذشت. فرزندان او هم مثل فرزندان اغلب علما و مسئولان و روشنفکران غرب ستیز ایرانی، در حال تحصیل و اقامت در غرب بودند. ۲۷ سال از مرگ او گذشته است اما سه میراث او یعنی «خشونت گرایی»، «غرب ستیزی» و «ستیز با علوم انسانی» هنوز زنده است و قربانی می گیرند. تفکر فردید هم حالا حالا ها میهمان محافل فکری و فلسفی ما خواهد بود.

اما صد حیف که تمام آن نیروی عظیم و سازنده که استبداد قاجار را به زیر کشید، بعد از انقلاب مشروطیت، به کار عمران و استقلال ایران نیامد. سخن پر مغزی دارد جان فوران نویسنده کتاب« مقاومت شکننده» که می گوید: ایرانی ها در خراب کردن و از کار انداختن نظام های سیاسی مستقر، با هم متحد و متفق القولند اما در  ایجاد حکومت و جامعه جدید، دچار تفرقه و ناتوانی می شوند!  انقلاب مشروطیت هم در حقیقت دچار همین خودمداری های فرهنگ سیاسی ایران شد و در آشوبی شوم فرو رفت و هیچ وقت هم سالم بیرون نیامد

بیش از 70 سال است که در عراق زندگی می کند، به زبان عربی درس می دهد اما  با اهل منزل، فارسی  صحبت می کند و هنوز شناسنامه و پاسپورت ایرانی در جیب دارد و با افتخار می گوید: من ایرانی ام.

 اهل عراق هم می گویند ما مریدان این آیت الله ایرانی هستیم !

محمود دولت آبادی نویسنده سیاسی نیست. خود او می گوید: «من مرد سیاست نیستم . اما چه کنم که می بینم، می شنوم، می اندیشم و لاجرم می نویسم». با همه اینها، او در صدد بود تا نوع تازه ای از مبارزه در قالب جنبش دهقانی – عشیره ای علیه بازمانده های فئودالیسم در دهات و نیز به گفته خودش« بورژوازی حریص تازه و نوظهور در حاشیه شهرها» را شکل دهد. قربانیان اغلب داستانهای او افراد مهاجر و رانده شده از روستاهاست که امکان سازگاری با محیط حاشیه شهرها را ندارند و دچار بحران و آسیب و عصیان می شوند. در توصیف این شرایط، البته افراط کرد هم تصویری سیاه و یاس آور از زندگی در چشم ما فرو کرد و هم روند شهرنشینی و پیدایی بورژوازی به عنوان مبانی صنعت گستری و توسعه اقتصادی را به پرسش گرفت!

دیدگاههای پوپر در سالهای بعد از انقلاب اسلامی از سوی دو طیف فکری مورد انتقاد جدی قرار گرفت. نخست متفکرین شیعه که نفی اتوپیا و ترسیم جامعه ایده‌آل از سوی پوپر را با نفی مهدویت و ظهور منجی عالم بشریت، یکسان تلقی می‌کردند و دوم هایدگریست‌های ایرانی نظیر احمد فردید و رضاداوری اردکانی  که تفکر پوپر را دفاعیه‌ای جانبدارانه  از سرمایه‌داری و  لیبرال دموکراسی حاکم بر کشورهای غربی می دانستند.