او به حق، فریادی بود در زمانه خاموش ما و اعتراضی بود در هنگامه سکوت ما.  صدایی بود بغض آلود که گویی قرنها در گلوی ایرانیان گیر کرده بود. اگر او نمی خواند «فریاد…آیا فریاد…» شاید  ما خفه می شدیم. دریغا که صدای ایران گرفت !

پدیدهای مثل حاج محمد حسن شمشیری ثابت کرد که کمک به وطن و مردم گرفتار وطن، مستلزم هیچ درجه از دانش یا منصب و مقام نیست. می توان بدون توان خواندن و نوشتن و با یک قهوه خانه کوچک در عرصت سیاست و جامعه، تاثیرات گذاشت که دهها نخبه علمی و حزب و گروه سیاسی قادر به آن درجه از اثر گذاری نباشند. می توان در زندگی انتخاب های درست کرد و روی آن ایستاد.

ما ایرانیان اکنون وارث منظومه فکری بزرگی هستم که دست کم یک وجه آن اندیشه‌های صوفیانه و عرفانی است که در فکر، نیایش، ادبیات، هنر، موسیقی و در زندگی روزانه ما ساری و جاری است. شمس و مولوی بخشی از همین جریان سیال است که از دست دادن آن، ما را در جهان نو شونده، متزلزل خواهد کرد. بگذاریم هر کس آنگونه که می پرستد با خدای خود گفتگو کند و به زندگی خود سامان و جهت بخشد.

من، بنا داشتم در طول دوران همكاري در داخل وزارت صمت، هر روز چيزي بنويسم و آرشيو كنم و در آينده اگر فرصتي دست داد منتشر كنم.  روز نوشته ها و خاطرات روزانه، معمولا مختص مقامات بالاست. حالا من سعي مي كنم از پايين به بالا نگاه كنم و بر اساس مشاهدات خودم با زباني غير رسمي و غير اداري، برخي مسائل و تنگناهاي سياستگذاري  و  تصميم گيري در حوزه صنعت، معدن و تجارت را ثبت كنم. 

 بعدا تصميمم عوض شد و با خودم گفتم اين چه كاري است كه منتظر آينده نامعلوم بمانم؟  وانگهي، اگر اين نوشته ها بتواند به درك بهتر شرايط و تعديل انتظارات و كاهش فشارها  بينجامد، چه بهتر كه دست كم بخشي از آن، همين حالا منتشر شود.

 اين نوشته ها را ادامه خواهم داد و مشخص است كه دلنوشته شخصي  است و ارتباطاتي به مسئوليت حقوقي و اداري من ندارم. آنچه هم مي نويسم، سعي مي كنم كه نزديكترين روايت به حقيقت باشد. تا چه شود