اما صد حیف که تمام آن نیروی عظیم و سازنده که استبداد قاجار را به زیر کشید، بعد از انقلاب مشروطیت، به کار عمران و استقلال ایران نیامد. سخن پر مغزی دارد جان فوران نویسنده کتاب« مقاومت شکننده» که می گوید: ایرانی ها در خراب کردن و از کار انداختن نظام های سیاسی مستقر، با هم متحد و متفق القولند اما در  ایجاد حکومت و جامعه جدید، دچار تفرقه و ناتوانی می شوند!  انقلاب مشروطیت هم در حقیقت دچار همین خودمداری های فرهنگ سیاسی ایران شد و در آشوبی شوم فرو رفت و هیچ وقت هم سالم بیرون نیامد

بيش از 70 سال است كه در عراق زندگي مي كند، به زبان عربي درس مي دهد اما  با اهل منزل، فارسي  صحبت مي كند و هنوز شناسنامه و پاسپورت ايراني در جيب دارد و با افتخار مي گويد: من ايراني ام.

 اهل عراق هم مي گويند ما مريدان اين آيت الله ايراني هستيم !

محمود دولت آبادی نویسنده سیاسی نیست. خود او می گوید: «من مرد سیاست نیستم . اما چه کنم که می بینم، می شنوم، می اندیشم و لاجرم می نویسم». با همه اینها، او در صدد بود تا نوع تازه ای از مبارزه در قالب جنبش دهقانی – عشیره ای علیه بازمانده های فئودالیسم در دهات و نیز به گفته خودش« بورژوازی حریص تازه و نوظهور در حاشیه شهرها» را شکل دهد. قربانیان اغلب داستانهای او افراد مهاجر و رانده شده از روستاهاست که امکان سازگاری با محیط حاشیه شهرها را ندارند و دچار بحران و آسیب و عصیان می شوند. در توصیف این شرایط، البته افراط کرد هم تصویری سیاه و یاس آور از زندگی در چشم ما فرو کرد و هم روند شهرنشینی و پیدایی بورژوازی به عنوان مبانی صنعت گستری و توسعه اقتصادی را به پرسش گرفت!

دیدگاههای پوپر در سالهای بعد از انقلاب اسلامی از سوی دو طیف فکری مورد انتقاد جدی قرار گرفت. نخست متفکرین شیعه که نفی اتوپیا و ترسیم جامعه ایده‌آل از سوی پوپر را با نفی مهدویت و ظهور منجی عالم بشریت، یکسان تلقی می‌کردند و دوم هایدگریست‌های ایرانی نظیر احمد فردید و رضاداوری اردکانی  که تفکر پوپر را دفاعیه‌ای جانبدارانه  از سرمایه‌داری و  لیبرال دموکراسی حاکم بر کشورهای غربی می دانستند.

یکی همشهریان باخرزی من می گفت: « شما در تهران فقط به پزشکیانی رای داده اید که مورد قبول نظام بود، نهج البلاغه می خواند و فقط گرایش سیاسی متفاوت تری از دیگر کاندیداها داشت اما در روستاهای دور افتاده خراسان،  فضایی به وجود آورده بودند که رای به پزشکیان، معادل اقدام علیه امنیت ملی و ضدیت با ارزشهای انقلاب و نظام بود! بنابراین، فکر نکنید رای شما و ما به پزشکیان، هم وزن است»؟  متاسفانه حرف درستی می زد!

احمد شاملو به سبک ادبی و سلوک سیاسی و نیز عشق به سرزمین مادری پایبند ماند. تا آخرین روزهای عمر که اغلب آثارش اجازه نشر نمی یافت و در مضیقه مالی بود و به خاطر بیماری دیابت، یک پایش را از دست داده بود، با همان یک پای باقی مانده، استوار و محکم روی خاک ایران ایستاد و به همه دعوت ها برای زندگی در خارج از کشور پاسخ منفی داد: « راستش بار غربت، سنگین‌تر از توان و تحمل من است… چراغم در این خانه می‌سوزد، آبم در این کوزه ایاز می‌خورد و نانم در این سفره ‌است…».

احمد قوام نه روحانی بود و نه روشنفکر. نه روزنامه‌نگار بود نه فیلسوف. یک رجل سیاسی پراگماتیست بود. گویا قوام برای این آمده بود که شاهان مختلف هنگام بحران به سراغ او بروند تا بحران را حل کند. احمد قوام در تاریخ ۳۱ تیر ۱۳۳۴ و در سن هشتاد و دو سالگی به علت سکته مغزی از دنیا رفت.

در روز 30 تير 1357 و دقيقا در روز نيمه شعبان خبر رسيد كه خودرو پژو احمدكافي و خانواده اش  در جاده قوچان به مشهد با يك كاميون ارتشي تصادف كرده و او كشته شده است. مردم از اين خبر شوكه شدند و فرياد كنان از مشهد و تهران به سمت محل تصادف به راه افتادند بطوريكه صف هاي چند كيلومتري تشكيل شده بود و مردم عصباني شعارهايي عليه حكومت سر داده بودند

 اين خاطره را نقل كردم كه تاكيد كنم گاه يك پيام خوب هم اگر با روش و ابزار خوب و در موقعيت مناسب منتقل نشود مي تواند، نتيجه معكوس در برداشته باشد و مردم را در موضع مخالفت و مقاومت قرار دهد. اگر مردم روستاي قلعه نو در يك فضاي آرامتري و به جاي قبرستان به داخل روستا مراجعه مي كردند و با ادبيات و بيان مناسب تري به طرح موضوع مي پرداختند قطعا اثر بيشتر و هزينه كمتري داشت.

نویسنده کتاب «مقاومت شکننده» یکی از مهمترین وقایعی که بر جهت‌گیری مبارزه گروه‌ها علیه حکومت تاثیر گذاشت را راهپیمایی بزرگ و تعیین کننده در روزهای تاسوعا و عاشورای ۵۷ می‌داند که رهبری ائتلاف علیه شاه و کلیت فرهنگ سیاسی مقاومت را در اختیار روحانیون و نیروهای مذهبی قرار داد.

در قديم ترا، هندوانه يك ميوه جمعي و خانوادگي بود؛ مثل آبگوشت كه همه با هم مي خوردند و يا همين نوشابه خانواده الان، كه يكبار درش باز ميشود و يكباره هم تمام مي شود